Z uśmiechem przez świat JAPONIA

Japonia bez tajemnic Wrocław

2012-02-22T00:24:00.000+01:00

Od 10 do 26 lutego!

W Galerii Dominikańskiej we Wrocławiu odbywają się interesujące warsztaty, wystawy i pokazy dotyczących kultury Japonii. Oczywiście można podpatrzeć jak się przyrządza sushi, można spróbować herbaty, pooglądać pokazy sztuk walki, przymierzyć kimono itp. Organizatorzy przewidują konkursy z nagrodami i inne atrakcje, o których bardziej szczegółowo na stronie Galerii Dominikańskiej - http://www.galeria-dominikanska.pl/pl/Blog/japonia-bez-tajemnic/

Zachęcam!

Osaka - ciąg dalszy i Kitashinchi 北新地

2012-02-22T00:13:00.000+01:00

Dwa lata temu większość czasu spędziłam w podziemiach Osaki. Upał dokuczał niemiłosiernie, do tego stopnia, że nie interesowało mnie zupełnie nic, co działo się wokół.

W maju pogoda do chodzenia po dworze była znacznie lepsza niż w lipcu-sierpniu, więc udało mi się wreszcie coś zobaczyć. Doszłam do wniosku, że Osaka ma specyficzną atmosferę. Jak każde duże miasto - jest zakorkowane, ludzie się spieszą, z każdej strony jest się otoczonym przytłaczającymi wieżowcam, ale mimo wszystko - podobało mi się. Mieliśmy w planach zwiedzić kilka interesujących miejsc typu: jakaś świątynia, jakieś muzeum, jakaś kolorowa dzielnica, oceanarium. I co? Utknęliśmy w księgarni i koniec. Ja miałam wielką frajdę, bo poszłam do pani sprzedawczyni i chciałam, żeby mi znalazła wszystkie części mojej ulubionej bajki pt. 熊の子ウーフ (czyt. Kuma no ko uufu), czyli Miś Ufu. Czułam się bardzo ważna. Pani znalazła mi wszystkie trzy części i w związku z powyższym byłam najszczęśliwsza (to tak w ramach "uwsteczniaj się razem z nami" - w Polsce Miś Uszatek, w Japonii Miś Ufu).
Zwykle w związkach jedna osoba interesuje się szeroko rozumianymi książkami i przebywaniem w księgarni w znacznie mniejszym stopniu, więc szybciej można poczuć delikatne ciągnięcie za rękaw w kierunku wyjścia, które może zmienić się w ogólne machanie rękami ze złości. W naszym przypadku - oboje przepadliśmy z kretesem w półkach, a jak się okazało, że minęły trzy i pół godziny na bezsensownym gapieniu się na grzbiety książek, musieliśmy szybko stamtąd uciekać, że zdążyć zobaczyć cokolwiek. Tylko jak tu uciekać, jak to mi jest potrzebne, to też, o i jeszcze ściągnij mi tamto! Oczywiście z naszych wycieczkowych planów wypełniliśmy tym razem nie wiele więcej - muzeum sztuki współczesnej, w którym trafiliśmy na wystawę poświęconą Yoshio Hayakawie. Pochodziliśmy też chwilę po dzielnicy klubów i dyskotek - Kitashinchi, na końcu wpadliśmy do kuzyna na wyborne surowe żołądki dorsza, ale trudno to nazwać bliższym zapoznaniem się z miastem.

40 piętrowy wieżowiec Umeda z ogrodem na tarasie.

okolice centrum Umeda

Centrum handlowe Umeda.

Dzielnica klubów była dla mnie takim miejscem, które właśnie zmieniło moje spojrzenie na Osakę. Porównuje się ją z tokijską Ginzą. Dzielnica rozrywki nazywa się Kitashinchi 北新地I i z pewnością w nocy to jedna z głośniejszych części miasta. Za dnia niby nic w niej takiego ciekawego, a jednak. Z zatłoczonego centrum wchodzi się w miejsce, które zdaje się żyć własnym życiem. Ulice są zupełnie puste. Cisza. Wszyscy są senni. Jakiś kucharz wylewa wodę do kanału. Zmęczone pracą w nocy panie wracają do domu. Nogi im się wyginają z powodu za wysokich szpilek. Machają do nas odnóżami plastikowe kraby, machają łapką Manekineko.
Usłyszałam tylko krótki komunikat: "Jeśli zobaczysz panów w 'wyróżniających się' garniturach, lepiej nie rób im zdjęć". Jednak i w tym roku przedstawicieli yakuzy nie spotkałam. Nie żebym się jakoś specjalnie ekscytowała faktem spotkania oko w oko z prawdziwym mafiozą, ale za każdym razem słyszę, że ich na pewno tutaj zobaczę, żeby nie reagować, nie odzywać się, nie robić zdjęć i inne tego typu porady. Ale dalej - jak na ironię - nie miałam takiej okazji.

Trochę historii:
Sama dzielnica znajduje się w północnej części Osaki 北区 (kitaku), a swoimi korzeniami sięga XVII wieku、gdzie niejaki Zuiken Kawamura prowadził prace renowacyjne nad rzeką oddzielającą Dajimashinchi od reszty miasta. Kupcy upodobali sobie to miejsce i założyli targ ryżu. Stopniowo zyskiwał on na znaczeniu i stał się jednym z popularniejszych miejsc rozrywek w Osace. Po pewnym czasie targ przeniesiono do dzielnicy Sonezakishinchina drugą stronę rzeki. Tak też utarło się, że Dojimashinchi to dystrykt kupiecki, natomiast Sonezakishinchi miejsce wszelakich rozrywek i uciech, włącznie z usługami domów publicznych.

W 42 roku ery Meiji (1909) dzielnicę strawił wielki pożar, po którym - w trakcie odbudowy - zdecydowano się zasypać rzekę i stworzyć jedną dzielnicę. Oczywiście już wtedy - i tak też jest do dzisiaj - dzielnica południowa (Minami) stanowi ośrodek rozrywki osakańczyków, natomiast Kita przyciągała nieco inną klientelę - byli to zamożni kupcy i przedsiębiorcy, dziś - bogaci biznesmeni. W czasie II wojny światowej zniszczonych zostało wiele miast, w tym i Osaka oraz północna dzielnica. W latach 50. wraz ze wzrostem ekonomicznym państwa, ogólną poprawą standardu życia, zaczęły rozbudowywać się dzielnice rozrywek, w tym i Kitashinchi, która w tamtym okresie zyskała obecny kształt.
Na podstawie: http://kgnet.jp/history.asp

Kitashinchi dzisiaj:

Wchodzimy do dzielnicy,

wieżowce zostawiamy daleko z tyłu...

Machający krabik.

Machający Manekineko.

Tradycyjna restauracja serwująca koninę.

Dodający uroku pustostan - poczułam się jak u siebie.

Porównaj: http://fotopolska.eu/foto/259/259052.jpg (takie coś stoi koło mojego domu)

Długa lista różnych, różnistych klubów w tym budynku.

Dystrykt ma oczywiście swoją główną stronę internetową:

http://www.kita-shinchi.org/new/index.html

Oraz stronę, która pozwala się zorientować mniej więcej, gdzie można się zabawić, w zależności od ilości funduszy (można wybrać np. opcję powyżej 30 manów za osobę, jeśli ktoś lubi luksus imprezy), od miejsca, tego czy chcemy tylko się napić, czy też zjeść, czy chcemy, żeby było karaoke, czy nie itp.

http://www.kgnet.jp/

http://kitashinchi.co.jp/ (ze zdjęciami i filmikami)

Adres:

〒530-0002 　曽根崎新地　/　堂島　/　堂島浜　/　北区 /　大阪市

Dojazd: JR Osaka Station, Umeda Station, Kitashinchi Station

Znalazłam ładną mapkę dojazdową, to ją wykorzystam:

Źródło:

http://www.japan-guide.com/g5/4009_06.gif

(żeby nie było, że nielegalnie zamieszczam)

Jak się wpisze w google maps to:

日本大阪府北新地駅,

to można sobie "pochodzić" po dzielnicy.

Mistrzostwa Europy w Shogi w Krakowie 2012

2012-02-11T19:02:00.000+01:00

Ogłoszenie:

"Mistrzostwa Europy w Krakowie w Japońskie Szachy.

12.07.2012 startują mistrzostwa Europy oraz otwarte mistrzostwa Świata w Shogi.

Impreza pierwszy raz w historii odbędzie się w Polsce, gdzie z roku na rok coraz więcej osób fascynuje się tą grą.

Japońska odmiana szachów w porównaniu do wersji klasycznej posiada więcej kombinacji oraz jest bardziej agresywna.

Rejestracja już się rozpoczęła, wśród obecnych graczy mamy ubiegło rocznego mistrza Europy oraz profesjonalnych graczy z Japonii.

Więcej odnośnie imprezy na:

http://shogi2012krakow.eu

Let's play Shogi, let's meet in Kraków :)"

Zapowiada się ciekawie, więc zapraszam do udziału i rejestrowania się :-)

Ps. Ktoś kiedyś grał w ten rodzaj szachów?

A teraz trochę o Shōgi 将棋, czyli japońskiej odmianie szachów.

Gra korzeniami sięga daleko w głąb Indii i wywodzi się od gry zwanej Chaturanga, popularnej ok. VII wieku n.e. Do Japonii szachy przeniknęły na przełomie X i XI wieku. Najstarsze szachy zostały odkryte na terenie prefektury Nara. W jednym z dokumentów z X wieku niejaki Fujiwara Yukinari 藤原行成 opisał zasady shōgi w dokumencie zwanym Kirinshō 麒麟抄, ale w tamtym okresie nie miały one dzisiejszego kształtu.

O popularności tego wariantu szachów w Japonii świadczy chociażby ustanowiony shōgi no hi 将棋の日, czyli "dzień shōgi", który przypada na 17 listopada, podczas którego odbywają się ogólnokrajowe zawody i imprezy związane z shōgi na terenie całej Japonii. Sponsorem i patronem jest Japońska Federacja Shōgi 日本将棋連盟 [czyt. nihon shōgi renmei], a telewizja NHK transmituje poczynania graczy.

Cel gry?

Celem gry - jak ich w europejskiej odmianie szachów - jest zamatowanie króla przeciwnika, z tą różnicą, że gdy przeciwnik tego nie zauważy, można zakończyć grę poprzez zbicie króla.

A więcej można przeczytać chociażby w polskiej wikipedii: Shōgi w wikipedii

A oto i dziadki grające w shōgi w parku Akashi.

Do odwiedzenia:

Polska strona o japońskich szachach

Japońska Federacja Shōgi

Filmy i lekcje o Shōgi na youtube.

Blogowe odkrycia

2012-01-23T12:33:00.000+01:00

Czasami przeglądam strony pt. "japonia blog". Zauważyłam, że większość blogów o tej tematyce jest po prostu nieaktualna. Znalazłam jednak ciekawy blog, uzupełniany regularnie. Nie wiem, czy przeoczyłam tę stronę wcześniej, czy po prostu wskoczyła do góry w przeglądarce z jakichś przyczyn.

Jest to blog prowadzony ze smakiem. Widać wyraźnie wpływy japońskiej estetyki minimalistycznej. Jest to subiektywne spojrzenie na Japonię, któremu z pewnością warto się przyjrzeć z bliska. Znajdzie się tam wiele ciekawych informacji na temat pewnych wycinków japońskiej rzeczywistości.

Zachęcam do odwiedzin: www.blog.nagomi.pl

I tak metodą patchworkową, czytając różne blogi, literaturę przedmiotu, serwisy, można stworzyć sobie swój obraz. Dlatego lepiej unikać sugerowania się, że "Japonia wygląda dokładnie tak, jak ja to opisuję". Nic bardziej mylnego! Japonia ma chyba dla każdego inne znaczenie. Stąd też niezależnie od tego, o czym piszę ja, o czym piszą inni, nie jest powiedziane, że inni też zobaczą Japonię, w takim właśnie świetle. W końcu odbiór rzeczywistości jest subiektywny. A o gustach się nie dyskutuje.

Po lewej Utagawa Kuniyoshi.

Głosowanie na Bloga Roku 2011

2012-01-16T12:39:00.002+01:00

Każdy, kto chciałby oddać głos na mojego bloga, może to zrobić w następujący sposób:

Należy wysłać SMS o treści D00003

pod numer 7122

Nie ukrywam, że liczę na Was! ;-)
Wpływy z smsów zostaną przekazane na rehabilitację niepełnosprawnych.

A po lewej Hiroshige, bo na dworze tak jakoś szarawo.

Lokalne knajpki dla lokalnych

2012-01-15T16:12:00.001+01:00

Wszyscy wiedzą, że lokalne knajpki są znacznie smaczniejsze, tańsze i po prostu ciekawsze od tych polecanych przez najlepsze przewodniki. Wiadomo, że lokalnych knajpek jest mnóstwo, a czasu by zjeść w każdej niewiele.

Tak się akurat złożyło, że byliśmy w Osace i postanowiliśmy wpaść w odwiedziny do kuzyna mojego Japończyka, który od niedawna zaczął tam pracę. A pracuje właśnie w takiej lokalnej knajpce, którą znają tylko lokalni.

Rok temu kuzyn podbił moje serce najlepszym krwistym befsztykiem świata. Doszłam do wniosku, że jeśli umrę, to mogę być spokojna, lepszego już nigdy nie zjem. Zawsze powtarzam, że z japońskiego jedzenia najlepszy jest befsztyk. Niby takie nie-japońskie? Przypomnę tylko, że japońska wołowina uchodzi za jedną z najlepszych na świecie! Ale o tym kiedy indziej.

Otóż zachciało mi się właśnie takiego befsztyka i tylko kuzyn Japończyka potrafi go przyrządzić w taki sposób. Okoliczności były sprzyjające, więc wybraliśmy do owej lokalnej knajpki dla lokalnych.

Knajpka to dwa stoliki, dwa miejsca siedzące i kilka miejsc przy barze. W środku panowała ogólna wrzawa. Przy jednym stoliku panie na damskich wieczorku, obgadywały ostro swoich "ukochanych"; na poduszkach koledzy z pracy narzekający na ogólną sytuację w Japonii itp. itd. Co rusz ktoś podnosił głos, rechotał ze śmiechu lub uderzał kuflem o stół. W między czasie kucharze - w tym i kuzyn - dwoili się i troili, żeby nadążyć z zamówieniami, bo do piwa przecież potrzebne są przekąski! U nas solone paluszki i paczka orzeszków, u nich co 10 minut inne danie, a to tempura, a to karage, a to smażone tofu. Każdy, kto lubi taki klimat, a znajdzie się przypadkowo lub nieprzypadkowo w Osace, powinien zdecydowanie zajrzeć do takiej lokalnej knajpki dla lokalnych.

My - zmęczeni Osaką - chcieliśmy po prostu dobrze się najeść i spokojnie wrócić do domu. Jak to zwykle w Japonii trzeba uważać na "podejrzane" potrawy. Ja wykazałam się dużą dozą lekkomyślności, powierzając zadanie wyboru dań mojemu Japończykowi. Od tamtej pory moje credo brzmi: nigdy nie ufaj Japończykom w kwestii jedzenia!

A oto i najpoważniejszy błąd:

To jest koreańska przystawka nazywa się chanja zapisywana w katakaną チャンジャ lub po koreańsku 창자. Wygląda jak kmchi, smakuje jak kmchi. Ale od czasu do czasu coś chrzęści. Otóż najprościej mówiąc są to rybie flaki na surowo. A dokładnie osolony żołądek dorsza z przyprawami. Brzmi czadowo. Uwaga teraz: zjadłam wszystko bez świadomości tego, co jem. Nawet było ok. Gorzej jak się dowiedziałam, co to takiego.

A to tori no karage, czy kawałki kurczaka smażone na głębokim oleju z majonezem (opcjonalnie).

Sałatka z tofu z mięsem mielonym po koreańsku.

No i dokładnie to na, co miałam ochotę: krwisty stek, a właściwie kawałki. Tutaj podawane z shimeji (japońskimi grzybami).

A tutaj adres, jakby na przykład komuś by się zachciało takich potraw w lokalnej knajpce dla lokalnych zjeść:

きくぞう [kikuzō]

大阪府大阪市淀川区新高4丁目1-43
4-1-43, Niidaka, Yodogawa-ku, Osaka-shi, Osaka

Należy wysiąść na stacji kolejowej Mikuni (hankyū densha) i stamtąd ok. 7-10 min. na piechotę.

Ceremonia ślubna

2012-01-05T14:52:00.002+01:00

W każdym kraju ceremonia zaślubin jest mniej lub bardziej tradycyjna. W przypadku naszej rodziny większość nie narzuca swojej woli, lecz wybór pozostawia Młodej Parze. Japońskie "Mamusie" nie mają najwięcej do powiedzenia i nie próbują forsować swojej wizji ceremonii. Co bardzo mi się podoba. Z tego powodu już na wstępie unika się konfliktów typu: "A dlaczego tylko cywilny? A dlaczego tutaj? A czemu nie ma cioci Krysi na liście? A dlaczego nie ma schabowego?" itp. itd.

Tak się akurat złożyło, że niedawno odbył się ślub kuzyna mojego Japończyka. Podjęto decyzję, że nie będzie ceremonii w obrządku shintō. Aby jednak tradycji stało się "w miarę zadość" i wszyscy byli "w miarę zadowoleni" została zorganizowana sesja zdjęciowa w kimonach i pełnym ślubnym rynsztunku. Niestety na część w kimonach spóźniliśmy się, ponieważ na autostradzie były korki (nie polecam podróżowania po Japonii w trakcie Golden Week). Co ciekawe sesja zdjęciowa miała miejsce na trzy miesiące przed faktycznym ślubem. W Polsce jest raczej odwrotnie - o ile mi wiadomo.

W Japonii ślub to wielkie wydarzenie. Z tego względu biznes ślubny kwitnie, a kolorowych magazynów dla pań prezentujących najważniejsze trendy ślubne jest mnóstwo. Na okładkach większości z nich widnieje uśmiechnięta Japonka w białej sukni w stylu zachodnim. Ślub kuzyna odbył się oczywiście po zachodniemu, czyli w kościele, w pięknej białej sukni, z odpowiednią weselną muzyką, księdzem (choć w naszej rodzinie nie ma ani jednego katolika) itp. Nam niestety nie było dane uczestniczyć, ale za to byliśmy obecni w trakcie sesji zdjęciowej. Można powiedzieć, że taka sesja to wydarzenie rodzinne, ponieważ cała najbliższa rodzina przyglądała się, jak przyszli Państwo Młodzi ciężko pracują na ładny ślubny album. Scenerię też mieli dosyć nietypową - opuszczona zapora wodna, wysoka na 30-40 metrów. Z tego, co się dowiedzieliśmy, miejsce to ma szczególną wartość dla Panny Młodej. Szkoda tylko, że pogoda nie była najlepsza. Mżyło i było pochmurno. Biedna przyszła Panna Młoda stopniowo zaczęła trząść się z zimna i kichać. Wtedy rozpoczęło się zbiorowe zamartwianie o jej zdrowie w lamentów polskich babć.
A tak mniej więcej wyglądali Przyszli Państwo Młodzi moim nieprofesjonalnym okiem.

To tyle z nowoczesnych akcentów, choć już nie tak nowoczesnych, ani tak zaskakujących, bo przecież znaczna część Japonek obowiązkowo w budżet weselny wpisuje białą suknię. Z tradycyjnych elementów wesela - dla mnie znacznie ciekawszych - pojawił się element podejmowania rodziców Panny Młodej, która stanie się członkiem rodziny. Otóż zaprasza się ich na specjalny poczęstunek, na którym serwuje się specjalną herbatę i raczy się specjalnym pudrowymi cukierkami. W ogóle cała sytuacja jest bardzo specjalna. Tutaj podaję tylko małą informację dla tzw. sceptyków - tak, tę herbatę i te cukierki można podawać gościom w innych sytuacjach.

Herbatka ta nazywa się sakurayu　桜湯. Składniki owej herbatki to suszony i osolony kwiat wiśni. Woda z solą brzmi wyjątkowo apetycznie.

Kwiat wiśni, gdy zostanie zalany gorącą wodą, wygląda jak gdyby zaczynał kwitnąć i z tego względu jest to symbol dobrej pomyślności, czyli 花開く　hanahiraku.
Na moim zdjęciu pojawia się nieco inna wersja - kwiat wiśni oraz konbu (wodorosty). Owe wodorosty pojawiają się z powodu znaczenia 'yorokobu', co oznacza radość. Ma to związek z inną herbatą zwaną kobucha lub konbucha, która symbolizuje właśnie ową radość.
I choć pięknie wygląda, jest po prostu wstrętna! Niestety smaku nie potrafię określić. A z pewnością to zasługa soli. Czy zdarzyło się komuś posolić herbatę zamiast posłodzić? Mnie tak, bo do tej pory mam takie same słoiki na sól i cukier. Wobec takiego stanu rzeczy nie dziwię, dlaczego z przyszłymi teściami może układać się różnie ;-). Ale to tylko moje odczucie - zwykłego białasa, który się po prostu "nie zna" i ma porażenie kubków smakowych oraz paraliż języka. Chociaż mój Japończyk też miał nieciekawą minę...

Za to pudrowe cukierki były dobre! Bo słodkie!

Wszystkiego dobrego w Nowym Roku ! 　あけましておめでとうございます！

2012-01-03T22:05:00.000+01:00

Z okazji Nowego Roku życzę wszystkim wiele radości i uśmiechu na twarzy! Czerpania z życia inspiracji do nowych podróży!

W trakcie mojego naukowego pobytu w Niemczech, z którego wróciłam wczoraj (trochę nieszczęśliwa, bo za krótko!), zakańczając go Sylwestrem na Rugii (dla niewtajemniczonych niemiecka wyspa na Bałtyku), poznałam wielu ciekawych ludzi, z różnych stron świata, dzięki którym chce mi się podróżować jeszcze dalej i jeszcze bardziej intensywnie.

Życzę też wszystkim dostrzegania piękna w tych miejscach, które wydają nam się tak bliskie, że aż zdają się być nudne. Krajobrazy Niemiec zaliczam do jednych z piękniejszych, jakie miałam okazję widzieć. A Rugia zimą to po prostu bajka! Dla tych, którzy nie widzieli albo boją się Bałtyku zimą - gorąco polecam! ;-) A jaki to ma związek z Japończykami? A na przykład taki, że w tym hotelu, w którym się zatrzymaliśmy ja byłam pierwszą Polką w historii, natomiast goszczono już kilku Japończyków.

A wszystkim tym, którzy marzą o Japonii życzę, żeby to marzenie się wkrótce spełniło. No i oczywiście zdanego JLPT! Wyniki przecież już niedługo - tylko za trzy miesiące!

Nie będę nikomu życzyć wytrwałości w postanowieniach noworocznych! Z doświadczenia wiem, że to nie ma sensu. I co z tego, że zaplanowałam, że będę chodzić na siłownię, na łyżwy, wrócę do wspinania się, bo zdziadziałam zupełnie, i co z tego, że zaplanowałam, że kupię sobie samochód, nowy aparat, zmienię mieszkanie, i co z tego, że zaplanowałam sobie, że zacznę naukę chińskiego, niemieckiego i rosyjskiego?

Z tego względu życzę sobie po prostu umiejętności podejmowania dobrych wyborów. Tego samego życzę wszystkim tym, którzy mają za dużo pomysłów w głowie.

W 2012 Japonia - jak i inne kraje Azji Południowo-Wschodniej - obchodzi Rok Smoka 辰の年 (tatsu no toshi). W związku z tym trochę "smoczej" symboliki według Dalekiego Wschodu.

W mitologii chińskiej smok niesie za sobą wiele znaczeń. Jest zwierzęciem dobrodusznym, symbolem męskiej, zapładniającej siły przyrody (yang). Jest piątym znakiem zodiaku, przypisany do stron świata zajmuje miejsce na wschodzie. Smok jako cudowne zwierzę, może przybierać rozmiary małe jak jedwabnik lub tak wielkie, że wypełnia przestrzeń między niebem i ziemią. Jeśli chce może być niewidzialny. W dzień, gdy wstępuje do nieba, nie można go zobaczyć, gdyż ukryty jest za deszczowymi chmurami, na których podróżuje. W Środkowych Chinach mężczyźni przedstawiali na Nowy Rok taniec smoka.

Źródło: W. Eberhard, Symbole chińskie. Słownik, Kraków 2007.

Smok - ogólne określenie niezwykłego stworzenia-hybrydy, którego ciało składa się z węży, jaszczurek, krokodyli, ptaków, a czasem lwów. W Europie, Azji Mniejszej i Zachodniej jest uosobieniem zła, nieprzyjacielem ludzi; trzeba go zabić w walce. W Azji Wschodniej smok jest uosobieniem dobra i przynosi ludziom szczęście.

Źródło: G. J. Bellinger, Leksykon mitologii. Mity ludów i narodów świata, Warszawa 2003.

A żeby to lepiej udowodnić ze dwadzieścia lat temu japońska telewizja emitowała animację pt. 龍の小太郎　(tatsu no kotarō), a w niej obraz smoka jest zdecydowanie przyjemny, jak na japońskie standardy:

Zgłosiłam mojego bloga do konkursu Blog Roku 2011 (www.blogroku.pl/) w kategorii "Podróże i szeroki świat", jak już część pewnie miała okazję zauważyć, więc zachęcam do czytania i komentowania moich postów! Będzie mi miło, jeśli będziecie podawać link do tego bloga swoim znajomym. Innej możliwości nie widzę, ponieważ nie istnieję na żadnych portalach społecznościowych.

Chram 岩本大明神御嶽大社　w Kobe

2011-10-22T12:27:00.001+02:00

Czy Japończycy są religijni? I tak, i nie. Jak w każdym kraju. Każdego Japończyka/Japonkę, którą poznaję - i pojawia się stosowna okazja -, pytam o stosunek do religii shintō. 99,9% odpowiada, że nie traktuje tego jako prawdziwą wiarę, ale jako zwyczaj, tradycję, sprawia im to przyjemność. Na pewno nie wierzą w to, że we wszystkich przedmiotach ożywionych i nieożywionych jest ukryty bóg, czyli kami. Oczywiście nie stanowi to żadnego dowodu na to, że inni Japończycy również tak twierdzą.

Kiedy zwiedzaliśmy kofun, o którym pisałam wieki temu (do przeczytania tutaj), natknęliśmy na mini-chram shintoistyczny 岩本大明神　御嶽大社　[czyt. iwamoto daimyōjin　utakitaisha] w Kobe. Takie małe świątynki raczej można nazwać po prostu "kapliczkami". Ten akurat wyglądał na bardzo stary, ale zadbany. W okolicy jest sporo domów, więc i sporo mieszkańców, którzy mogą wspólnie dbać o utrzymanie tego miejsca. Drewno było zbutwiałe, a inari 稲荷, czyli lisy pilnujące miały ułamane uszy. Za to śliniaczki miały czyste!

Nie sądzę, żeby akurat ten chram stanowił ważny punkt zwiedzania, więc nie będę podawać adresu, jeśli jednak ktoś się wyjątkowo uprze - tutaj można sprawdzić: http://www.hi-net.zaq.ne.jp/bucdm105/

adres: 神戸市垂水区五色山４丁目

Nowe książki

2011-10-15T11:36:00.000+02:00

Właśnie zorientowałam się, że dawno nie sprawdzałam żadnych nowości na rynku, które dotyczyłyby Japonii. I oczywiście okazało się, że jestem daleko w tyle z owymi nowościami.
Nowa pozycja Wydawnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego, chyba najczęściej publikującego książki z zakresu wiedzy o Japonii, pojawiła się już we wrześniu. Jest to książka historyczna na temat samurajów, a nosi tytuł: Poskromienie samurajów. Honorowy indywidualizm i kształtowanie nowożytnej Japonii autorstwa Eiko Ikegami.

Zaczerpnęłam sobie z księgarni Gandalf recenzję prof. Majewicza:

`Książka ma pomóc zrozumieć historię Japonii i zmierzyć się z często stawianym pytaniem o to, jak naród, który osiągnął tak wielkie sukcesy w nowoczesnych technologiach, uprzemysłowieniu i zarządzaniu, może preferować sztampowe, kolektywne myślenie i trwać w niezmienności przy jednoczesnym zniechęcaniu do wybujałego indywidualizmu i innowacyjności. Książka zaprzecza temu stereotypowi, wykazując, że indywidualizm jest w Japończyku inherentny, tyle że jego istota i źródła - w porównaniu z "człowiekiem Zachodu" - tkwią gdzie indziej.
(...) O samurajskim honorze i o samurajskich rejteradach z pól bitewnych, o samurajskiej niechęci i chęci do umierania, słynnym harakiri i tym podobnych tematach dowie się zaskakująco dużo nowego nawet uważny czytelnik literatury japonistycznej. I sporo z tego, co wie, zapewne zechce przewartościować i przeformułować.`

Ikegami E., Poskromienie samurajów, Kraków 2011.

Na temat tej książki na pewno już wszyscy wiedzą. Ja jednak jestem za granicą i dociera do mnie wszystko w ślimaczym tempie. Trzecie tom 1Q81 Murakamiego.

Na chwilę obecną zatrzymałam się na pierwszym tomie, bo na drugi nie miałam czasu. Przez to będę chyba musiała przeczytać jeszcze raz pierwszy, zanim zabiorę się za drugi i trzeci, bo nic nie pamiętam.

Nie wiem, czy wszyscy wiedzą, ale w Warszawie w ramach Festiwalu Pięciu Smaków zaprezentowany zostanie film wietnamskiego reżysera Tran Anh Hung (twórcy m. in. Zapachu zielonej Papai) Norwegian Wood 21 października o 18:00 (więcej informacji tutaj: http://www.piecsmakow.pl/index.php/pl/program-2011/kalendarz-projekcji).

Ja fanką Murakamiego nie jestem, ale wychodzę z założenia, że "trzeba to znać". Film obejrzę z wielką przyjemnością, ponieważ bardzo lubię tego reżysera, a poza tym trailer wygląda interesująco ze względu na piękne zdjęcia. Ale jak to każdy trailer może nie oddawać nawet w przybliżeniu tego, co nas czeka. Tutaj jest link: http://www.youtube.com/watch?v=6So2GW3QKrY. Pewnie film ten doczeka się osobnego posta.

Murakami H., 1Q84 3, Warszawa 2011.

A na koniec dla umilenia sobie np. wieczoru - Łatwa kuchnia japońska Emi Kazuko. Ogólnie nie prowadzę bibliografii książek kulinarnych, więc nie zostanie ona wpisana na listę, jednak sama książka zapowiada się ciekawie. Ja zwracam szczególną uwagę na minimalistyczne okładki.

Przepisy są dobrze opracowane, jest ich też dosyć sporo, więc mamy w czym wybierać.

Emi K., Łatwa kuchnia japońska, Warszawa 2011.

Powodzianka z Drezna

2011-10-08T11:43:00.001+02:00

Obecnie przebywam w Dreźnie. Będę tutaj urzędować do grudnia.

Mój Japończyk został w Polsce. Mam nadzieję, że polska biurokracja go nie pożre żywcem. A jeśli nie biurokracja, to źli Polacy. Tylko wyjechałam, a już na drzwiach była kartka "Mieszkamy pod piątką. Chcemy z tobą porozmawiać, prosimy o kontakt".

Ja natomiast urządzam się tutaj elegancko. Najgorsze jest to, że nie mówię ani słowa po niemiecku, a jak zaczynam mówić, to wszyscy płaczą ze śmiechu.

Już jutro wybieram się na spotkanie z drezdeńskimi Japończykami, więc nie próżnuję.

Odkryłam świetną wietnamsko-japońską restaurację, gdzie podają moje ulubione danie - unagi don. Pewnie niedługo dodam zdjęcie. Swoją drogą, na mojej ulicy znajduje się kilka sushi barów. Ogólnie japońskie jedzenie jest tutaj dużo tańsze (i smaczniejsze) niż we Wrocławiu. Może za wyjątkiem ulubionej "bazy wypadowej" dolnośląskich Japończyków - hotelu Hilton. W Hiltonie znajduje się japońska restauracja Ogura, w której kucharzem i szefem jest Japończyk Yukio Ogura. Restauracja ma dziwną stronę internetową. Właściwie jest to blog pana Ogury - http://www.ogura-dresden.com/ Można najeść się tu za jedyne 150 euro za dwie osoby... Bez komentarza.

Ja miałam okazję poczuć się jak prawdziwy snob dwa lata temu. W ramach moich urodzin Japończyk zabrał mnie właśnie do Hiltona na osusume szefa kuchni. Podejrzewam, że głównym motywem nie były romantyczne powody, ale ochota na "prawdziwe" japońskie jedzenie, którego we Wrocławiu nie ma. Mnie już po trzech dniach w Japonii śnił się bigos i pierogi.

Saksonię, w tym Drezno, nawiedziła wielka powódź w 2002 roku. Mieszkańcy toczyli ostrą walkę, żeby ochronić barokowe zabytki. Woda podniosła się o ok. 10 metrów, więc zniszczenia były ogromne. Była do najgorsza katastrofa naturalna, jaka przytrafiła się Saksonii. Stąd też została ona upamiętniona nietypową "powodzianką": Wielką Falą w Kanagawa Katsushiki Hokusaia:

Ośmiornicowe sunomono タコの酢の物

2011-09-28T17:28:00.001+02:00

Apropos ośmiornic, napiszę dwa słowa o moim ulubionym dodatku do obiadu - ośmiornicowym sunomono.

Zawsze moja porcja była około trzy razy większa od pozostałych. Nie potrafię powiedzieć, dlaczego aż tak bardzo mi to smakuje.

Ogólnie rzecz biorąc, mianem 'sunomono' można określić dania, a właściwie przekąski, których główną bazą sosu jest ocet - tłumacząc dosłownie po prostu 'coś z octem'. Moja ulubiona wersja to właśnie ta ośmiornicowa.

Przepis jest bardzo prosty. Znajdziemy go na pierwszej lepszej stronie na temat gotowania, np. tutaj: http://cookpad.com/recipe/575227

Składniki:

- ośmiornica 300 g

- 1 ogórek

- ocet (japoński) 3 łyżki

- cukier półtorej łyżki

- trochę soli

- trochę sosu sojowego

- w naszej wersji dodajemy jeszcze słodkiego ziemniaka yamaimo (te białe prostokąciki). W smaku jest on chrupki i lekko klejący. Niektórzy dodają też wakame (glony) albo sezam, ale tak naprawdę jest to wedle uznania, podstawę stanowi ogórek i ośmiornica.

Sposób przygotowania:

Ogórek (najlepiej nie do końca obrany) kroimy w jak najcieńsze plasterki (najlepiej na tarce lub szatkownicy). Ośmiornicę wrzucamy na wrzącą wodę. Gotujemy aż zrobi się różowa. Czekamy aż ostygnie i kroimy na w miarę duże kawałki. Wszystko wrzucamy do jednej miski. Do szklanki wlewamy ocet, dodajemy cukier, sól i trochę sosu sojowego, mieszamy. Tak przygotowaną miksturą zalewamy nasze składniki w misce i gotowe. Pycha!

Smak sunomono zależy oczywiście od octu, jakiego używamy. Myślę, że z takim naszym winnym czy spirytusowym nic z tego nie wyjdzie, ale nie próbowałam, więc trudno mi powiedzieć. Jeśli się dowiem, jakiej marki ocet używa mama Japończyka, to dopiszę tę informację.

Market rybny Uontana w Akashi

2011-09-26T18:53:00.005+02:00

Bazar rybny w Akashi to tak zwana Ulica Ośmiornic. Znajduje się w samym centrum miasta, w niedalekim sąsiedztwie od parku Akashi. Zwykle takie markety nie wyróżniają się niczym specjalnym. Ryby, ryby, ryby i ryby, niektóre się ruszają, niektóre już się nie ruszają, niektóre mogą też patrzeć na nas. Wszędobylski rybny zapach, do którego ja się średnio mogę przyzwyczaić itp. itd. Jak to na bazarach.

Jednak ten market jest o tyle wyjątkowy, że oprócz ryb przeraża ilością żywych, surowych, gotowanych, smażonych, przyrządzonych na milion sposób ośmiornic, które czasami przypominają gumowe zabawki. Niedoświadczony bywalec może się na to nabrać - mnie się to zdarzyło dwa lata temu. Jak już pisałam Akashi słynie z ośmiornic w każdej postaci, a przede wszystkim z takoyaki (tutaj zwanego akashiyaki), o którym pewnie gdzieś już przy okazji miasta Akashi pisałam.

Jak zwykle na bazarze atmosfera jest specyficzna i ma swój urok. Kwitnie życie towarzyskie: ludzie się pozdrawiają, kłócą, zadzierają nosy, uśmiechają do siebie czy wymieniają czułości. Rodzice mojego Japończyka też spotkali dawnych znajomych, ale na szczęście obyło się bez oficjalnych ukłonów i prezentacji mojej " podejrzanej" osoby. Nie było z nami Japończyka, więc nie było też nikogo, kto w razie czego wyratowałby mnie z opresji. Na szczęście chyba nie zauważyli, że się nieco odróżniam. Aporopos opresji: musiałam próbować wszystkiego, nawet jak na mnie spoglądało.

Uontana - jak większość w miarę znanych miejsc (przynajmniej lokalnie) - ma swoją stronę internetową oraz historię obrośniętą w legendy.
http://www.uonotana.or.jp/toi.htm

Początki Uontana sięgają aż 400 lat wstecz. Mniej więcej w tym samy czasie powstawał Zamek Akashi. Mówi się, że wielki i potężny samuraj

Miyamoto Musashi we własnej osobie zaprojektował ten targ, jednakże nie jest to potwierdzone i co najmniej brzmi śmiesznie.

W dawnej przeszłości, przed każdym stoiskiem ryby wystawiano na drewnianych deskach. Aby utrzymać je w świeżości, sprzedawcy polewali ryby wodą. Stąd też pochodzi nazwa tego miejsca "deski ryb", czyli uo no tana. Nazwa ta uległa małemu skróceniu i czyta się 'uontana'.

Targ słynie ze swojej 350 metrowej arkady, która służy jako zadaszenie. Znajdziemy tu ponad sto różnych sklepów z wszelkimi dobrami, które żyją/mieszkają/pływają lub po prostu są w morzu w obrębie łowisk miasta Akashi.

Ośmiorniczki z papieru

Wyglądają jak gumowe.

Placki ośmiornicowe, warzywne i inne.

Ośmiornice c.d.

Trochę się bałam, że ten pan się obróci i będę mieć "kłopoty".

Jak tam dojechać?

Z Tokio: Shinkansen z Tokio do stacji Nishi-Akashi, następnie ze stacji Nishi-Akashi JR linia Kobe do stacji Akashi.　Wysiadamy wyjściem południowym 南口.

Z Osaki: JR linia Kobe do stacji Akashi. Wysiadamy wyjściem południowym 南口.

Dokładnie widać to na mapce poniżej:

Nowe propozycje

2011-09-15T14:50:00.003+02:00

Ostatnio nie mam zbytnio czasu na przygotowywanie długich i "uczonych" postów, bo zawsze zajmuje to kilka ładnych godzin, a nawet i dni. Wolę się dokładnie upewnić, czy wszystkie informacje, które podaję, mają swoje źródło. Ale pracuję dzielnie nad następnymi wpisami, a jeszcze mam naprawdę sporo do opisania.
W związku z tym, że chwilowo nie ma u mnie nic do poczytania, to proponuję poczytać coś innego.

Pierwsza propozycja to felietony zebrane w tomy, które mają się teoretycznie ukazywać seryjnie, a co z tego wyjdzie, to zobaczymy. Seria nosi tytuł Świat z papieru i stali - Okruchy Japonii. Jest to reprint wydania z 2005 roku. Jak zapewnia redakcja nie jest to całościowe kompendium wiedzy o Japonii, lecz próba odtworzenia jej obrazu z odłamków/okruchów. Stąd też i tytuł. W pierwszym tomie znajdują się felietony pogrupowane wg kategorii:

- W kręgu historii, tradycji i kultury

- Japonia dziś

- W normalnej Japonii

- Manga - prawda i mity

- Japonia od kuchni

Wydaje mi się, że propozycja Waneko jest o tyle interesująca, że może do niej zarówno sięgnąć fan pop-kultury japońskiej jak i profesjonalista w ramach zorientowania się, co na rynku się pojawia.

Książka dostępna jest np. w Empiku za jedyne 34,50 zł.

Kolejne zapowiadane części na październik 2011 i grudzień 2011 to Japoński codziennik Aleksandry Watanuki, która spędziła w Japonii ponad 20 lat.

Świat z papieru i stali - okruchy Japonii, pod. red. Martyny Taniguchi i Aleksandry Watanuki, t. 1, Warszawa 2011.

Więcej informacji na stronie Waneko: http://ksiazki.waneko.pl/

Druga propozycja to - co prawda starsza pozycja, ale odkryta przeze mnie dzisiaj - zbiór opowiadań pt. Wolność. Istota bycia człowiekiem wydana przez wydawnictwo G+J.

Jest to praca zbiorowa współczesnych i sławnych pisarzy z różnych części globu. Jedno z opowiadań zamieszczonych w tomie zostało napisane przez znaną większości Bananę Yoshimoto, autorkę Tsugumi i Kuchni. Opowiadanie to nosi tytuł Osobliwy chłopiec. Oprócz Banany, pojawia się też proza chińskiej pisarski Xiaolu Guo pt. Dziecko z internetu.

W takim opasłym tomiszczu, bo ma ponad 500 stron, każdy z pewnością znajdzie też inne ciekawe opowiadania poruszające tematykę wolności i praw człowieka.

Wolność. Istota bycia człowiekiem, Warszawa 2009.

Już niedługo JLPT 2011

2011-08-30T13:45:00.000+02:00

Kolejna edycja egzaminu JLPT w Polsce. Oczywiście odbędzie się w PJWSTK, czyli w Polsko-Japońskiej Wyższej Szkole Technik Komputerowych w Warszawie w niedzielę 4 grudnia o godzinie 12.00.

Zapisy przez internet od 10 do 30 września 2011.

W tym roku egzamin kosztuje trochę więcej - 150 zł.

Linki:
Zapisy na egzamin
http://www.pjwstk.edu.pl/

Ktoś się wybiera?

Japonia w fotografii

2011-08-26T13:02:00.001+02:00

W Narze.

Akashi-jō 明石城 i park prefekturalny Hyōgo - Akashi Kōen 明石公園

2011-08-21T21:40:00.000+02:00

W tym roku sprawy miały się trochę inaczej, ponieważ Japończyk rozchorował się w trakcie naszego pobytu w Japonii. A to wszystko, dlatego że nie chciał włączyć ogrzewania. W futonie (materacu) było tysiąc stopni, a na zewnątrz maksymalnie dwanaście. Różnice temperatur były naprawdę duże. No i masz babo placek wstajemy rano, a tu katar, gorączka, boli gardło. Opiekę nad moim Japończykiem musiałam oczywiście powierzyć mamie. Zdziwiły mnie bardzo zupełnie odmienne sposoby leczenia przeziębień. Otóż na gorączkę, nawet przy bolącym gardle, daje się lodowate picie. Patrzyłam na to z lekką dezaprobatą. Taką samą nieufnością napawał mnie wielki słoik dziwacznych tabletek. Tak samo nieufnie patrzyła mama Japończyka na zwyczajny Gripex czy Bioparox.

W związku z tym, że Japończyk był chory, zdecydowałam że pojadę sama z rodzicami na wycieczkę. Pojechaliśmy do parku Akashi, bo tam znajduje się zamek obronny, a właściwie zameczek. W tamtym roku nie udało mi się tam dotrzeć, więc zdecydowałam, że w tym się wybiorę.

Park, który otacza Akashi-jō jest ładny i, jak większość parków w Japonii, bardzo dobrze utrzymany - nie ma śmieci, nie ma żuli, drzewka są ładnie poprzycinane.

Można odpoczywać podziwiając brzeg stawu, przepłynąć się łódką czy statkiem-dinozaurem lub wspiąć się na zamkowe wzgórze i podziwiać panoramę miasta Akashi. W parku rosną też ładne drzewa, o czym zostałam szczegółowo poinformowana. Jasne, że nic z tego nie rozumiałam, bo raz, że nazwy drzew, a dwa - nieznane mi gatunki drzew. Aż tak nawiedzona nie jestem, żeby się drzew po japońsku uczyć. Oczywiście nad każdym drzewem wyrażałam głęboki zachwyt. "Ach tak, to jest to i to drzewo". Za chwilę "Ach, rozumiem". Jeszcze chwilę później "Niesamowite". Szkoda, że nie zapamiętałam żadnej nazwy, może by się okazało, że to najzwyklejszy dąb czy sosna. Jedynymi znanymi mi drzewami były japońskie wiśnie, których nie mogłoby w takim miejscu zabraknąć.

Jest to dobry przykład na fakt wyjątkowego traktowania drzew i drewna w Japonii, o którym pisałam w poście o Muzeum Archeologicznym Preketury Hyōgo.

Dokładna historia zamku Akashi:

Początki zamku datuje się na rok 1618, kiedy narodził się plan budowy zamku obronnego na rozkaz Hidetady Tokugawy 徳川秀忠 w celach obrony przed zachodnimi feudałami*. (*Od XVI wieku Japonia była podzielona na hany 藩, czyli lenna feudalne).

Właściwa budowa rozpoczęła się 1619 roku w Nowy Rok. Mury powstałe z kamieni zostały ukończone już w sierpniu, natomiast we wrześniu Ogasawara Tadazane　小笠原忠真 rozpoczął budowę wież (zwanych po jap.yagura 櫓), głównych komnat, bramy zamkowej i ścian.

Materiały na budowę wykorzystano z rozbiórki dwóch zamków Miki-jō 三木城　i Fushimi-jō 伏見城 (replikę tego zamku można zwiedzić w Kioto), których czasy świetności minęły już XVII wieku. Zamiast nich wzniósł się nowy, choć nie tak okazały jak Zamek Białej Czapli w Hijemi, to też warty uwagi, Zamek Akashi, oddany do użytku w kwietniu 1620 roku.

Jak to bywa w historii zabytków japońskich wybuchł pożar, który miał miejsce w 1631 roku. Strawił uzbrojenie żołnierzy, rzędy końskie, amunicję, broń oraz honmaru 本丸, czyli część mieszkalną zamku. Po tym pożarze honmaru nie zostało już nigdy odbudowane.

W 1632 roku, w związku z przenosinami Ogasawy Tadazane, zamek Akashi oraz han Akashi pozstał bez właściciela, dlatego kontrolę nad twierdzą przejął siogunat. Po pewnym czasie władzę sprawowali kolejni wpływowi panowie: Honda Tadayoshi wraz z Hondą Masakatsu - możnowładcy zamku Himeji, w kwietniu 1633 klan Todamatsudaira, zaraz potem klan Ōkubo, następnie ród Fujiimatsudaira, a po nim Honda.

Tablica informująca o kolejnych klanach posiadających zamek oraz budowa poszczególnych części wieży yagura.

Po 1682 roku klan Echizenmatsudaira wszedł w posiadanie zamku aż do czasów Meiji ishin 明治維新 (restauracji Meiji - odnowienie monarchii -, której efektem było obalenie siogunatu).

W czerwcu 1871 roku tworzył się nowe ruchy próbujące obalić system hanów. Od tego momentu wprowadzono nazwę 'prefektura' (県　jap. ken). W tym okresie zamek Akashi stał się stolicą prefektury Akashi. W listopadzie tego samego roku prefektura Akashi połączyła się wraz z prefekturą Himeji w jedno terytorium, zmieniając nazwę na Shikama-ken 飾磨県. Dwa lata później w 1873 polityczna funkcja Akashi-jō została zniesiona.

W 1876 roku prefektura Shikama-ken została zniesiona, a na to miejsce powstała dzisiejsza prefektura Hyōgo.

Później budynek zamku stał się mieniem publicznym. Stąd też władze prefektury w 1881 roku chcąc wybudować szkołę podstawową, na ten cel postanowiły wykorzystać materiały z rozbiórki twierdzy. Zarządcy byłych hanów oburzyli się na ten fakt i publicznie zaprotestowali przeciw tej decyzji. W roku 1898 cały zamek stał się własnością cesarza i Kunai-sho (Imperial Household of Japan - nie potrafię tego przetłumaczyć na polski, ale na pewno jest odpowiednik) zarządziło wyburzenie trzech wież yagura, aby wykorzystać tereny zamkowe do innych, bliżej niesprecyzowanych celów. Po czym wycofano się ze swoich zamierzeń.

W 1918 roku prefektura Hyōgo postanowiła wypożyczyć 10 hektarów terenu wokół zamku, aby wybudować Prefekturalny Park noszący nazwę Kenritsu Akashi Kōen 県立明石公園.

W 1924 roku tereny parku rozrosły się aż do 30 hektarów. W kolejnych latach cały teren, który do tej pory był własnością Cesarza Japonii, został sprzedany.

W 1932 roku park Akashi nabrał tych kształtów jakie możemy podziwiać współcześnie. Przez następne 60 lat zarówno zamek jak i park nie nękały żadne spory polityczne, katastrofy naturalne i inne dramatyczne wydarzenia.

W wielkim trzęsieniu, które nawiedziło Kobe w 1995 roku Zamek Akashi uległ największemu zniszczeniu w całej swojej - prawie 400-letniej - historii. Na szczęście udało się odrestaurować najważniejsze dwie wieże. Wieże noszą nazwy: Tatsumi Yagura (wschodnia), wznosząca się na wysokość na ponad 12 metrów i Hitsujisaru Yagura (zachodnia) - na ponad 13 metrów.

W 2006 roku został wpisany na listę 100 najsłynniejszych japońskich zamków, którą można znaleźć tutaj -> http://www7a.biglobe.ne.jp/~nihonjokaku/pdf/100list.pdf.

Istnieje takie stowarzyszenie, które nosi nazwę Japan Castle Foundation. Oprócz listy japońskich zamków widnieje tam też lista zamków europejskich, na której pojawia się się Pałac Królewski w Warszawie. Można zobaczyć tutaj -> http://www7a.biglobe.ne.jp/~nihonjokaku/Eu100.html

Myślę, że bardziej szczegółowo się nie da (czyt. ja nie potrafię).

Czas na zdjęcia:

Statek-dinozaur

Konteplacja

Mieszkaniec Parku Akashi

Dobra ławeczka, nie jest zła.

Dziadki grające w shōgi 将棋　- japońskie szachy.

Dziadki kończące partyjkę go.

Dziadki relaksujące się w pawilonie herbacianym.

Dziadki zaznajamiające się z malarstwem.

Tatsumi Yagura

Widok na Akashi ze wzgórza zamkowego.

Linki:

http://www.hyogo-park.or.jp/akashi/

http://pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_Akashi

Jak dojechać?

Adres:

〒673-0847 兵庫県明石市明石公園１−２７

078-912-7600

Z Tokio: Shinkansen z Tokio do stacji Nishi-Akashi, następnie ze stacji Nishi-Akashi JR linia Kobe do stacji Akashi.　Wysiadamy wyjściem północnym 北口 i dokładnie po drugiej stronie ulicy wchodzimy do parku.

Z Osaki: JR linia Kobe do stacji Akashi. Wysiadamy wyjściem północnym 北口 i dokładnie po drugiej stronie ulicy wchodzimy do parku.

Dokładnie widać to na mapce poniżej:

Zaznaczony jest dworzec Akashi 明石駅

5. Festiwal Filmowy Pięć Smaków

2011-08-02T11:07:00.000+02:00

Pod koniec października Festiwal Filmowy Pięć Smaków już po raz piąty zaprosi widzów na wyjątkową ucztę filmową, której osią programową będzie kino Azji Południowo-Wschodniej i Wschodniej. Po raz pierwszy na festiwalu pojawi się kino z Japonii.

20-25.10.2011 WARSZAWA

11.2011 KRAKÓW, POZNAŃ

Program festiwalu po raz pierwszy obejmie kino z Japonii. Jedną z najważniejszych polskich premier podczas tegorocznych Pięciu Smaków będzie pokaz filmu "13 Assassins" Takashiego Miike. Nominowany w zeszłym roku do Złotego Lwa tytuł to remake klasycznego dzieła kina samurajskiego z 1963 roku w reżyserii Kudo Eiichiego.
Pełen odniesień do klasyków gatunku takich jak "Siedmiu samurajów" Akiry Kurosawy, film Miikego opowiada epicką historię 13 wojowników, którzy pod dowództwem samuraja Shinzaemona Shimady podejmują się samobójczej misji przeciw potężnemu i sadystycznemu feudałowi Naritsugu.

Wśród produkcji z Japonii znajdą się również filmy powstałe w studiu Sushi Typhoon, skupiającym reżyserów takich jak Takashi Miike, Sion Sono czy Noboru Iguchi. Pomimo tego, że studio istnieje zaledwie od 2010 roku, dzięki specyfice produkowanych przez siebie filmów szybko przykuło uwagę krytyków i publiczności. Sushi Typhoon stawia na kino pełne zawrotnej akcji i przemocy, dedykując swoje filmy publiczności, która "pragnie dobrego smaku w złym smaku i dla której zbyt wiele to nigdy dość".

Tegoroczna edycja festiwalu odbędzie się między 20 a 25 października w Warszawie w kinie Muranów i KINO.LABie. W listopadzie program odwiedzi także inne miasta w Polsce, w tym Kraków i Poznań.

Strona festiwalu i źródło tekstu: http://www.piecsmakow.pl/index.php

Nie wiem jak Japończyk, ale ja jadę na pewno!

Jasper Sharp "Za różową kurtyną. Historia japońskiego kina erotycznego"

2011-08-01T15:22:00.001+02:00

Nakładem Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Era Nowe Horyzonty wraz z korporacją ha!art została wydana książka poświęcona japońskiemu kinu erotycznemu pt. Za różową kurtyną. Historia japońskiego kina erotycznego autorstwa Brytyjczyka Jaspera Sharpa.
Cena książki: 59 zł (choć ja zapłaciłam 51 zł - nie wiedzieć dlaczego).
Stron: 528

"Za różową kurtyną zabiera czytelnika w zakazane rejony współczesnej japońskiej kultury, do świata niesamowitego i nieprzewidywalnego kina erotycznego, dając wgląd w sekrety społeczeństwa Japonii i meandry ruchów politycznych. Wyjątkowa publikacja Jaspera Sharpa kreśli obraz najbardziej bezwzględnego sektora japońskiej kinematografii różowego kina - pinku eiga oraz blisko z nim związanego nurty roman porno powstającego w latach 1971-1981 w Nikkatsu. Począwszy od wczesnych lat sześćdziesiątych zarówno największe studio, jak i niezależne firmy produkcyjne taśmowo realizowały ogromne ilości materiałów o charakterze pornograficznym, przeznaczone wyłącznie do wyświetlania na dużych ekranach. Do dziś około sto tego rodzaju tytułów powstaje każdego roku na taśmach 35 mm i trafia do specjalistycznych sieci kin dla dorosłych na terenie całego kraju. W ostatnich latach coraz więcej z nich wydawanych jest na DVD, a ciekawsze produkcje - zarówno nowe, jak i wyłuskane z archiwów - trafiają na międzynarodowe festiwale. Ze względu na specyfikę japońskiego przemysłu filmowego wielu uznanych japońskich filmowców zdobywało profesjonalne szlify właśnie w ramach tego sektora kinematografii. W pinku eiga kultura awangardowa przeplata się z kinem ekscesu, tworząc jedyne w swoim rodzaju, kontrowersyjne i niejednoznaczne zjawisko estetyczne".
Opis z tyłu książki

Jak dla mnie jest to jedyna książka tego rodzaju, która ujmuje całość tego zjawiska. Została napisana dzięki wieloletniej i dogłębnej analizie jaką przeprowadził autor podczas pobytu w Tokio. Przeprowadził badania przy udziale słynnych reżyserów pinku eiga (wszystkich, których filmy pokazywane były na festiwalu oraz wielu innych). Samą pracę opatrzył dokładnymi przypisami, porządną bibliografią i filmografią. Tekst napisany został (albo przetłumaczony) w bardzo przejrzysty i zachęcający do czytania sposób. Mimo, że publikacja ta należy do tych z wysokiej półki, każdy może po nią sięgnąć, niekoniecznie tylko specjaliści. Samo wydanie zachęca do lektury, ponieważ czcionka, grafika i układ są przyjazne oku. Ta gigantyczna praca, bo jest to naprawdę opasłe tomiszcze, z pewnością pozwoli inaczej spojrzeć na filmy tego gatunku, bowiem tutaj traktowane są jako mini-dzieła sztuki.
Na pinku eiga sale były pełne widzów. Ostatecznie wybraliśmy się na dwa z nich - najlepsze ze wszystkich jakie widzieliśmy przy okazji festiwalu (niestety). Groteska i absurd to dobre określenie dla tego, co oglądaliśmy. Właściwie czułam się trochę jak na filmach Quentina Tarantino. Moim znajomym nie podobało się zbytnio, natomiast mnie i Japończykowi bardzo. Zresztą pół sali również miało dobrą zabawę. Nie przypuszczałam, że filmy z gatunku soft porno mogą śmieszyć, a jednak. Wiedziałam, że Japończycy lubią psychodeliczne klimaty, mają dziwne gusta, ale wyrafinowane soft porno przerosło moje oczekiwania! Kolorystyka filmów, krajobrazy i sposób przedstawienia zupełnie odbiega od tego, co można zobaczyć w zachodnim kinie tego typu. Japońskie filmy erotycznie nie są wulgarne, choć dziwne.

Gramatyka japońska - podręcznik

2011-07-30T21:02:00.003+02:00

Informacja dla wszystkich uczących się japońskiego, a zwłaszcza zdających certyfikaty, uczących się w szkołach językowych lub samodzielnie.

Chciałabym polecić - według mnie najlepszy z tych, które widziałam - podręcznik do nauki gramatyki japońskiej. Spędziłam pięć godzin w największej księgarni w Osace przeglądając książka po książce wszystkie podręczniki dedykowane dla gaijinów, a było ich tam kilkaset.

Tytuł: どんなときどう使う日本語表現文型辞典

Essential Japanese Expressions Includes English, Chinese, and Korean translations.

Stron: 531

Przeznaczenie: N5-N1

Gdzie kupić: książka na amazon.co.jp

Istnieje opcja zajrzenia do środka.

Cena: ok. 85 zł

Dlaczego ta książka należy do najlepszych?

Tak naprawdę nie jest to podręcznik do gramatyki, ale słownik wszystkich konstrukcji gramatycznych. Pewnie część osób, która nie studiuje japonistyki, a chce czytać proste teksty japońskie, natrafiła na problem rozumienia tekstu nawet przy znajomości całości słownictwa. Niestety nie da się czytać po japońsku znając tylko słowa. Stąd też autorzy tego podręcznika wyszli temu problemowi na przeciw tworząc słownik konstrukcji gramatycznych w układzie alfabetycznym. Kolejną zaletą tej książki są przykłady użycia, ok. 5-7 przykładowych zdań skonstruowanych tak, że początkujący mogą zrozumieć sens bez dodatkowego wysiłku (tak przynajmniej powinno być). Nad znakami kanji widnieje furigana. Następnie znajduje się wyjaśnienie po angielsku, japońsku, chińsku oraz po koreańsku.
Dlaczego te przykłady są takie ważne? Tylko proszę tego nie odbierać jako wymądrzanie się, bo nie po to to piszę. Język japoński to język kontekstowy, oznacza to, że dane słowo może być użyte w danym kontekście, a w innej sytuacji (choć dla nas podobnej lub takiej samej) albo traci sens zupełnie, albo wywołuje uśmiech na twarzy Japończyków. Niby każdego języka należy uczyć się kontekście, ale japoński jest o tyle wyjątkowy, że bez kontekstu nie można tłumaczyć zdań, co każdy uczący się wie. Z tego względu, jeśli stawia się na względną poprawność, należy uczyć się słownictwa czy konstrukcji gramatycznych tylko w kontekście. Nie przeczę, że jest to zadanie trudne, zwłaszcza dla tych, którzy uczą się samodzielnie. Mimo wszystko dotyczy to też studentów japonistyki, choć mają oni łatwiejszą drogę. Mieliśmy okazję poznać takich studentów, którzy mieli wręcz wryte w mózg, że są rewelacyjni pod każdym względem. To nawet ja - laiczka, przed którą jeszcze długa droga - mogłabym stwierdzić, że "Japończyk nigdy by tak nie powiedział". I tak myślę, że to tylko kwestia osłuchania się i nabycia wyczucia językowego. Niektórzy mają taką umiejętność wrodzoną, inni muszą sobie ją wypracować. Do tego z pewnością nadaje się ta książka.

Po lewej strona przykładowa.

Dodatkową zaletą jest podział konstrukcji ze względu na poziom JLPT: każda konstrukcja jest opatrzona gwiazdką i numerkiem np. すぎる*4. Oznacza to, że znajomości tego wyrażenia wymaga się na poziomie N4.Choć tak naprawdę może się ona pojawić na egzaminie N5. Czasami te same konstrukcje pojawiają się dwa razy i mają dwa różne oznaczenia poziomów. Oznacza to, że na wyższym poziomie trzeba wiedzieć na dany temat więcej.

Można do tej książki kupić ćwiczenia.

Teraz czas na wady.
Po pierwsze dostępność. Jak większość dobrych książek, trzeba je zamawiać przez amazon, a koszt wysyłki może bardzo wysoki.

Druga wada: początkujący mogą nie być w stanie z tej książki korzystać, ponieważ mogą nie zrozumieć przykładów lub sama forma może być męcząca. Dla bezpieczeństwa polecam tę książkę od poziomu N4.Wydaje mi się, że nie jest też odpowiednia dla profesjonalistów.

Reiko Murakami 玲子村上

2011-07-22T15:44:00.000+02:00

Na NHK World często puszczają krótkie filmiki animowane. Ostatnio trafiliśmy na - jak dla mnie - interesujące animacje, zwłaszcza że uwielbiam akwarele.

Pani Murakami Reiko zajmuje się mediami cyfrowymi, animacją, grafiką, tworzeniem gier komputerowych. Ukończyła jedną z najbardziej prestiżowych szkół Rhode Island School of Design w Stanach Zjednoczonych. Obecnie mieszka w Bostonie, tworzy postacie do gier komputerowych. Uhonorowano ją nagrodami za dwa filmiki: "In a small world" i "Kujira" w 2007 i 2008 roku.

In a small world

Kujira

Warto też obejrzeć szkice:

Strona Reiko Murakami: http://reikomurakami.com/WordPress/
Blog po angielsku: http://raqmo.blogspot.com/

Strona NHK: http://www.nhk.or.jp/digista/review/070621_intro.html

Świątynia Enman-ji 円満時

2011-07-21T21:04:00.002+02:00

W okolicach miasta Harima　播磨町, na zachód od Akashi, przez zupełny przypadek trafiliśmy do świątyni Enman-ji 円満時, którą zdobi pięciostopniowa pagoda.

Już wcześniej pisałam, że starsze pagody pięciostopniowe należą w Japonii raczej do rzadkości ze względu na ich niestabilną konstrukcję.

Spotkałam tam grupę sześciorga małych podstawówkowiczek, które właśnie miały pierwszy dzień wakacji i w związku z tym wspólnie wybrały się do świątyni. Koniecznie chciały mieć ze mną zdjęcie i stwierdziły: "aaaale faaajnie!"No tak, zobaczenie białasa z bliska może być fajne.
Świątynia nie wygląda na specjalnie starą. Alejki były zadbane i pięknie utrzymane - pewnie dlatego, że ta świątynka turystów nie widziała.
To, co robiło na mnie wrażenie to złote posągi Buddy - a właściwie wygląda to na jakieś wcielenie. Nigdy nie wiem, kto jest kim. Świątynia składa się z trzech-czterech alejek. Jedna stanowi główną, od niej odchodzą mniejsze - jedna na cmentarz mnichów, druga prowadzi pod pagodę. Na pagodzie prowadzono jakieś prace renowacyjne, ale na szczęście w taki sposób, że była ona całkowicie odsłonięta.

Główna alejka.

O-jizō-san.

Jajko to symbol narodzin, który obecny jest w różnych kulturach, również w naszej. Bo przecież święcimy w kościele jajka na Wielkanoc. I nie jest to zwyczaj katolicki tylko jak najbardziej pogański.

Pod stopami należy zostawić pieniążek.

Pozłacani Buddowie.

Pagoda.

Jedyne informacje na temat tej mini-świątyni znalazłam na tej stronie internetowej:
http://kobe-mari.maxs.jp/harima/enmanji.htm

"Teatr" nr 6/2011

2011-07-19T20:42:00.001+02:00

Rzecz o teatrze japońskim.

W najnowszym numerze "Teatru" opublikowano aż trzy artykuły związane z japońskim teatrem.

Strona główna czasopisma: http://www.teatr-pismo.pl/index.php

Cena: 10 zł

Dla tych, którzy nie lubią kupować czasopism, bądź aż tak bardzo nie interesują się tą dziedziną kultury, istnieje możliwość przeczytania artykułów w internecie na stronie czasopisma.

W numerze znajdziemy:

"Japońska łączniczka"
Mirosław Kocur recenzuje książkę Estery Żeromskiej Japoński teatr klasyczny. Korzenie i metamorfozy.

"Tu i teraz. Wszechświat i teatr"
Z Esterą Żeromską, japonistką,
rozmawia Agata Barełkowska.

"Przeszczep nō"

Spektakl Stroiciel fortepianu w reżyserii Kasai Kenichiego ocenia Katarzyna Bester.

"Sztuka nō, silnie skodyfikowana i oparta na surowych zasadach, fascynuje zachodnich twórców teatralnych, odkąd Japonia pod koniec XIX wieku przerwała izolację kulturową. Pociągała i wciąż pociąga artystów otwartość tej formy na duchową rzeczywistość i związana z tym faktem tajemnica, nazwana w kategoriach estetycznych nō – Yugen".

Fragment artykułu Katarzyny Bester (źródło powyżej).

Ps. Szykuję wpis z podróży. Powoli, ale szykuję.

"Złota Japonia" Wrocław 2011

2011-07-18T18:49:00.000+02:00

25 lipca – 30 października 2011

Muzeum Narodowe we Wrocławiu

wernisaż: 25.07.11 o godzinie 10:00

Wizerunki Buddy, parawany, wyroby z laki, wazy, kimona – wszystko złocone lub ozdabiane złotem – to niektóre z eksponatów pokazywanych na wystawie. Ciekawostką będą współczesne przedmioty zdobione tym szlachetnym metalem – podkładka pod mysz, karta telefoniczna i bibułki do demakijażu.
Złoto miało zawsze wielkie znaczenie w kulturze i sztuce Japonii. Błyszczące i pełne blasku, chwytające i odbijające światło symbolizowało w buddyzmie oświecenie, a także naturę samego Buddy. „Wierzono, że posągów przedstawiających bóstwa jest najlepszą formą oddawania im czci - wyjaśnia kuratorka wystawy Dorota Róż-Mielecka. Z mroków pomieszczeń świątynnych wyłaniają się lśniące ciepłym złotym światłem figury: wielkie, majestatyczne i dostojne lub delikatne, pełne elegancji i wyrafinowania, czasami zaś schematyczne i manierystyczne. Pokrywano złotem nie tylko rzeźbione monumentalne wizerunki Buddów i bodhisattwów, ale dekorowano nim także niewielkie podróżne ołtarzyki zushi i większe domowe ołtarze – relikwiarze butsudany, w których przechowywano prochy przodków”. Złoto było też ważnym środkiem artystycznego wyrazu w sztuce świeckiej. Władcy dawnej Japonii pokrywali tym metalem elewacje i wnętrza swoich zamków, parawany, meble, wyroby z laki i metalu, tkaniny oraz ceramikę. Bito złote monety, a także uzupełniano tym kruszcem uszkodzenia w cennych wyrobach ceramicznych. Zastosowanie złota podnosiło artystyczną i materialną wartość przedmiotów. Oprócz walorów estetycznych złocenia miały także charakter propagandowy. Przepych i ozdobność wszechobecnego złota podkreślały bowiem siłę i potęgę ówczesnych władców i wywierały wielkie wrażenie na zagranicznych przybyszach.

Wystawa „ Złota Japonia” w Muzeum Narodowym we Wrocławiu ukazuje różne aspekty wykorzystania złota w sztuce tego kraju: w rzeźbie, malarstwie, rzemiośle artystycznym dawnym i współczesnym. Wśród kilkudziesięciu eksponatów znajdą się między innymi złocone wizerunki Buddy Amidy i parawany o złotych tłach, bogato zdobione złotym proszkiem pudełka na medykamenty, pojemniki na herbatę, szkatułki na przybory do pisania tuszem, ceramiczne wazy i wazony oraz kimona. Większość prezentowanych obiektów wykonano w epokach Edo (1603–1867) i Meiji (1868–1912). Atrakcją wystawy będzie kinpaku – złoto płatkowe z Kanazawa. To miasto w prefekturze Ishikawa znane jest od wieków z wyrobu wyjątkowej jakości złota płatkowego (grubość nie przekracza1/10. 000 Mm) cenionego i używanego przez artystów do dzisiaj. Obecnie tego typu złoto wykorzystywane jest do dekorowania wyrobów rzemiosła artystycznego, ale także kartek pocztowych, słodyczy, tkanin i stosowane jest, jako składnik kosmetyków.

źródło: http://www.mnwr.art.pl/CMS/zapowiedzi_wystaw/zapowiedzi_wystaw.html

Era Nowe Horyzonty - filmy azjatyckie

2011-07-16T20:08:00.002+02:00

Na wrocławskim festiwalu zostaną zaprezentowane różne azjatyckie filmy, w tym dwa filmy japońskie. Oprócz wspomnianych wcześniej filmów erotycznych z serii Za różową kurtyną, o których pisałam tutaj, można zobaczyć inne interesujące pozycje.

Cena na wszystkie podane niżej filmy wynosi 18 zł.

JAPONIA:

PYUUPIRU 2001–2008 - reż. Daishi Matsunaga / Japonia 2010 / 93’

kategoria: Międzynarodowy Konkurs Filmy o Sztuce

Pyuupiru jest jednym z najgorętszych nazwisk na mapie japońskiej sztuki współczesnej. To nie tyle artysta, ile zjawisko. W centrum działań Pyuupiru jest jego/jej własne ciało, ale warto zaznaczyć, że jego/jej sztuka nie ogranicza się do serii operacji plastycznych transformujących ciało męskie w kobiece. Uwodzi w tej sztuce plątanina pozorów i napięć, pozbawiająca widza pewności co do tak (pozornie) oczywistych pojęć jak „męskość” czy „kobiecość”. Pyuupiru rozstawia genderową łamigłówkę, projektując przerysowane, mangowe kostiumy, tworząc figury włóczkowych gigantów we fluorescencyjnych kolorach czy serie fotograficznych autoportretów, na których jego płeć jest absolutnie nierozpoznawalna. Pyuupiru jest równocześnie twórcą i tworzywem, mężczyzną i kobietą, celebrytą szalejącym w tokijskich nocnych klubach i nieśmiałą, zagubioną duszą. Reżyser filmu, Daitshi Matsunaga, śledził artystę z kamerą przez osiem lat, a portret, jaki tworzy swoim filmem, daleki jest od przeestetyzowanych, lecz konfrontacyjnych akcji Pyuupiru. Sztuka Pyuupiru jest obcesowa, głośna i jaskrawa, natomiast dzieło Matsunagi jest intymne, dyskretne i unikające tanich sensacji oraz skandalizującego voyeryzmu.
Strona internetowa Pyuupiru: www.pyuupiru.com/

Tekst: Ewa Szabłowska

"NIEBIAŃSKA OPOWIEŚĆ" - reż. Takahisa Zeze / Japonia 2010 / 278’

Obsada

Noriko Eguchi, Akira Emoto, Mitsuru Fukikoshi, Tomoharu Hasegawa

Nagrody

Berlin IFF 2010 – FIPRESCI Prize, Netpac Award

Opis filmu

Dwie zbrodnie. W jednej ginie rodzina małej Sato, w drugiej psychopata morduje kobietę z dzieckiem. Mąż zabitej w telewizyjnym programie, który przypadkowo ogląda Sato, przysięga mordercy zemstę. Mijają lata. Sato jest już nastolatką, a niedoszły mściciel założył nową rodzinę. Ale dziewczyna nie da spokoju bohaterowi i zmusi go do wypełnienia krwawej obietnicy. W międzyczasie życie tych dwojga przetnie się z losem innych ludzi: zawodowego zabójcy, który „na zamówienie” morduje śmiertelnie chorych; chorej na Alzhaimera lalkarki, która chce zaopiekować się przebywającym w więzieniu mordercą; wreszcie dziewczyny w ciąży, która pragnie odnaleźć ojca swego dziecka. Losy wszystkich, jak w teatralnym dramacie, skrzyżują się w tragicznym finale opowieści.

Ten moralitet przywołuje na myśl medytacyjne filmy Yasujirô Ozu, jest jednak od nich okrutniejszy, nie tylko w portretowaniu zbrodni, ale też w ukazywaniu pogmatwanej egzystencji ludzi, w której łatwo jest odebrać drugiemu człowiekowi życie, natomiast trudno po prostu żyć. Przeplatany fragmentami spektaklu teatru lalkowego bunraku, ów brutalny, choć piękny i poetycki film, jest zadumą nad zależnościami, jakim ulegamy, żyjąc w rządzącej się wciąż nieodgadnionymi prawami rodzinie ludzkiej.

Tekst: Piotr Kletowski

KOREA:

"Arirag" - reż. Kim Ki-Duk / South Korea 2011 / 100’

"Postacie" - reż. Son Kwang-Ju / Korea Południowa 2011 / 100’

MALEZJA:

"Rok bez lata" - reż. Tan Chui Mui / Malezja 2010 / 87’

TAJLANDIA:

"Wieczność" - reż. Sivaroj Kongsakul / Tajlandia 2010 / 105’

"Terroryści" - reż. Thunska Pansittivorakul / Tajlandia, Niemcy 2011 / 103’

"Zwyczajna historia" - reż. Anocha Suwichakornpong / Tajlandia 2009 / 82’

CHINY:

"Taśma" - reż. Li Ning / Chiny 2010 / 168’

HONG KONG:

"Rów" - reż. Bing Wang / Hongkong, Francja, Belgia 2010 / 105’

INDIE:

"Pasma obrazu" - reż. Vipin Vijay / Indie 2010 / 104’

FILIPINY:

Halaw. Drogi morza - reż. Sharon R. Dayoc / Filipiny 2010 / 75’

Wybieramy się na cztery filmy z tej listy: Pyuupiru, Zwyczajna opowieść, Postacie i Piekło kobiet: Wilgotne lasy.

Uznaliśmy, że warto zobaczyć Pyuupiru ze względu na to "zjawisko" i myślę, że każdy kto interesuje się perfomance'm powinien ten film obejrzeć, chociaż zapowiada się "jazda bez trzymanki". Jeśli chodzi o koreańskie filmy (i w moim przypadku filmy w ogóle), to uwielbiam kino Kim Ki-Duka. I mimo że obejrzałam praktycznie wszystkie jego filmy, tym razem będę zmuszona odpuścić sobie ten najnowszy, na rzecz poszerzenia swoich horyzontów w tej dziedzinie. Z miłą chęcią poszłabym na więcej filmów, ale mój plan zajęć pokrywa się z częścią z nich. A szkoda!

Zmiana adresu e-mail

2011-07-12T15:07:00.000+02:00

Nastąpiły małe zmiany.
Jeżeli ktoś chce się skontaktować ze mną w sprawie Japonii, mojego bloga czy jego treści, informuję, że poprzedni adres e-mail, z którego korzystaliście jest już nieaktualny. Jestem zmuszona oddzielić e-mail prywatny od blogowego, ponieważ zrobiło się małe zamieszanie, a nie chcę, aby ktoś pozostał bez odpowiedzi.
Adres do korespondencji ze mną: podrozejaponia@gmail.com
Adres do zamawiania/kupowania kaligrafii japońskiej lub chińskiej: japonskakaligrafia@gmail.com
W zakładce "Kontakt" można uzyskać informacje.

Zachęcam również do podania swojego adresu e-mail, aby otrzymywać dodatkowe informacje na tematy poruszane na moim blogu i inne. Ma to mieć charakter newslettera. Adres e-mail nie będzie udostępniany osobom trzecim.

Yamaguchi Noriko 山口典子

2011-07-11T19:05:00.003+02:00

W maju we Wrocławiu w ramach Biennale Sztuki Mediów WRO 2011 Alternative Now, o którym już pisałam wcześniej, poznałam kilka ciekawych osób - w tym młodą artystkę z Kioto - Noriko Yamaguchi. Jako że moim celem jest również promocja mało znanych w Polsce artystów, postanowiłam coś niecoś na temat Yamaguchi-san napisać.

NORIKO YAMAGUCHI

Noriko Yamaguchi na wrocławskim rynku.

Urodziła się 1983 roku w Kōbe. Ukończyła Osaka University of Arts Junior College大阪芸術大学短期大学部 w 2003 roku. Dwa lata później Kyoto University of Art and Design 京都造形芸術大学. Od 2003 miała wiele wystaw indywidualnych, między innymi w Japonii i Szwecji.

Jej najprawdopodobniej najbardziej znane dzieło to performance pt. Keitai Girl [po japońsku keitai znaczy telefon komórkowy]. Pierwsze pokazy odbyły się w Japonii, kolejne w paryskim Luwrze, Bostonie (USA) oraz na prywatnym przyjęciu w Hong Kongu.

Oprócz performancu zajmuje się fotografią, filmem i malarstwem.

We Wrocławiu Yamaguchi-san zaprezentowała wspomniany wyżej performance Keitai Girl. Dziewczyny ubrane w ultranowoczesne stroje wykonane ze zużytych klawiatur telefonów komórkowych wędrują przez Paryż niczym cyborgi. Kiedy dotknie się ich ciała, klawiatury świecą się, a dziewczyny szaleją z radości. Chcą, aby ich dotykać, chcą się tym cieszyć. Muzyka, która stanowi podkład, została nagrana przez artystkę, są to autentyczne dźwięki klawiszy telefonów komórkowych.

W Japonii kolor czarny oznacza dosłownie 'brak'. Pan, który siedzi obok Noriko to człowiek, który teoretycznie nie istnieje, a my go nie widzimy.W praktyce jest to przemiły tłumacz - Paweł Dybała. Może niektórzy znają go z tłumaczeń mang dla JPF-u.

Oficjalna strona Yamaguchi Noriko (również w wersji angielskiej): http://yamaguchinoriko.com/index_e.html
Inne:
http://www.yamaguchinoriko.com/kgm/index_e.html

Oto fotografie z cyklu Keitai Girl:

Film: http://yamaguchinoriko.com/kg_sg1.html

Film: http://yamaguchinoriko.com/kgm_paris1.html

Fotografie z cyklu Księżniczka Ogurara (na zdjęciach autorka):

Prace z cyklu Golden ZAZAME:

Fotografie z cyklu Peppermint mother:

Film: http://yamaguchinoriko.com/pg_movie.html

Obecnie Yamaguchi-san tworzy wykorzystując animację:

Przeprowadziłam z Noriko wywiad, chociaż nie za bardzo się na tym znam:

Ja: Skąd wzięła się inspiracja do stworzenia performancu Keitai Girl?

Yamaguchi Noriko: Kiedyś pracowałam w fabryce zajmującej się recyklingiem zużytych klawiatur od telefonów komórkowych. Zabrałam kilka z nich do domu i tak stopniowo rodził się pomysł. Nie wiedziałam jak mogę je wykorzystać, więc między innymi przyklejałam je do ciała, próbowałam stworzyć kostium. W pewnym momencie porzuciłam ten projekt i zajęłam się innymi rzeczami. Wtedy w moim życiu nastąpił przełom, gdy mój chłopak zginął w wypadku samochodowym. Żeby oderwać się od czarnych myśli, wróciłam do zużytych klawiatur, aż w końcu udało mi się i powstała dziewczyna-komórka.

J: Mówiłaś w trakcie prezentacji, że nie jesteś performerką, wobec tego jak byś określiła samą siebie?

YN: Przede wszystkim jestem artystką. Jestem reżyserką i twórczynią, projektuję kostiumy. Performer wykorzystuje własne ciało jako narzędzie, ja nie występowałam jako dziewczyna-komórka, byłam reżyserką tego performancu.

J: Czy trudno jest zorganizować taki performance?

YN: Bardzo trudno! Przygotowanie jednego takiego pokazu jest bardzo czasochłonne, a przede wszystkim bardzo bardzo kosztowne. Z tego względu ciesze się jak mogę wystąpić przynajmniej raz w roku.

J: Gdzieś w internecie wyczytałam, że Keitai Girl przemyca feministyczne treści. Czy jesteś feministką i czy ten projekt rzeczywiście ma coś z tym wspólnego?

YN: W Japonii feminizm to trudny temat. Pierwotnie moja sztuka nie miała związku z feminizmem, jeżeli jednak ktoś dostrzega takie wartości, to ja się mogę z tym zgodzić.

J: Czy jest jakiś konkretny przedmiot, materiał, dziedzina, która kręci ciebie najbardziej? Co daje ci inspirację?

YN: Zdecydowanie drzewa i robaki. Z reguły zanim przystąpię do realizacji jakiegoś projektu, badam historię danej rzeczy, która później stanowi dla mnie źródło inspiracji. Inspirują mnie byty, które nie są mną samą. Bardzo lubię obserwować.

J: Wiem, że Japończycy mają świra na punkcie jedzenia. Czy jakieś polskie danie smakowało ci najbardziej?

YN: Flaaaczki!!!

Akurat w trakcie pobytu Yamaguchi-san była Noc Muzeów, więc wybraliśmy się razem do Muzeum Narodowego, gdzie oglądała z zachwytem polską średniowieczną rzeźbę religijną. Spędziliśmy też dużo czasu w dziale "Dla Panów" w Empiku. Yamaguchi-san kupuje "Playboya", ponieważ twierdzi, że w Japonii nie ma takich magazynów, które pokazywałyby kobiece ciało bezpośrednio. Poza tym według niej każdy kraj przedstawia ten sam temat zupełnie inaczej.

Ciekawe co powie, jak zobaczy ten post.

Hayakawa Yoshio 早川良雄 - japońskie plakaty

2011-07-06T14:27:00.004+02:00

W związku ze zmianą szablonu wypadałoby powiedzieć dwa słowa o twórcy użytego przeze mnie obrazu, a właściwie plakatu.
Będąc w Osace wybraliśmy się do Narodowego Muzeum Sztuki (o muzeum oddzielnie), czyli do Kokuritsu Kokusai Bijutsukan 国立国際美術館. Tym razem najciekawszą propozycją - jak dla mnie - była wystawa plakatów słynnego osakijskiego artysty i designera Hayakawy Yoshio 早川良雄. Wystawę plakatów obejrzeliśmy dwa razy i zdecydowanie była tego warta.

Hayakawa urodził się w 1917 roku w Osace. W roku 1948 podjął pracę w dziale reklamowym dla domu towarowego Kintetsu 近鉄百貨店 i tak rozpoczęła się jego przygoda z projektowaniem plakatów. Początkowe prace powstawały na zamówienie wspomnianego Kinsetsu w związku z sezonowymi pokazami kimon "Shusaikai" oraz dla Caron Dressmaking School.
"Zauważa się różnicę w stylizacji plakatów dla obu firm. Plakaty robione na zamówienie Kinsetsu cechuje elegancja, świeżość kompozycji, natomiast plakaty dla Caron uwypuklają deformację oraz silniej zaznaczają indywidualność twórcy".
W roku 1949 zdobył uznanie w środowisku grafików pracą dla Kinsetsu, które zostały zaprezentowane w magazynie "Press Art". Natomiast w 1952 roku część jego prac opublikowano w szwajcarskim magazynie "Graphics" w nr 37. W tym samym czasie wziął udział w corocznej międzynarodowej wystawie plakatów w Nowym Jorku prezentując swoje projekty na zamówienie dla Caron. Rok później doczekał się publikacji w niemieckim "Gebrauchsgraphik".
W roku 1951 wspólnie z Yamashiro Ryuichi - zaprzyjaźnionym grafikiem z Tokio - oraz z Kamekurą Yasuku, Kono Takashi i Harą Hiromu Hayakawa założył Japan Advertising Artists Club (JAAC) , pionierską organizację mającą ogromny wpływ na rozwój powojennej grafiki japońskiej.
W 1954, jako najmłodszy w historii, otrzymał Nagrodę miasta Osaki w dziedzinie sztuki. A w następnym roku Nagrodę Mainichi Design 毎日デザイン賞. Oraz wiele innych.
W 1961 roku Hayakawa otworzył swoje biuro w Tokio, skupiając się na pracy komercyjnej. Mówi się, że wraz z przeniesieniem się z Kansai na Kantō, Hayakawa musiał stawić czoła różnicy stylów. "Chłodny, precyzyjny i niemal abstrakcyjny styl utożsamiany z Kantō kontra bogactwo indywidualnej wrażliwości korespondujące z dandysowską osobowością Hayakawy. Całość pracy artystycznej charakteryzują żywe, dynamiczne kolory oraz wielkomiejska choć wyrafinowana wrażliwość. Powoduje to, że dzieła Hayakawy mają jedyny w swoim rodzaju, unikalny styl".
Działalność designerską przerwała nagła śmierć artysty w 2009 roku w marcu.
Prace Hayakawy zostały zebrane w dwie grupy, pierwsza z nich "The face" i druga "The form". Uważam, że ta klasyfikacja oddaje sedno jego twórczości. Znaczna większość to wielkoformatowe wydruki, jednakże część to oryginalne rysunki, bądź obrazy olejne.
Na podstawie: Hayakawa Yoshio: "The face" and "The form", Tokio 2010. Jest to dwujęzyczny album (japońsko-angielski) wydany nakładem Narodowego Muzeum Sztuki Współczesnej w Tokio.

A oto i jego plakaty:

rok 1949
plakat dla Caron Dressmaking School
pierwszy plakat
"The face"

rok 1951/52
plakat na 7. pokaz kimon dla Kinsetsu
"The face"

rok 1953
plakat na 11. pokaz kimon dla Kinsetsu
"The face"

rok 1958
plakat dla Japan Air Lines
"The face"

rok 1966
5. Międzynarodowe Biennale w Tokio 1966
"The face"

rok 1970
plakat na własną wystawę "The face in white"

rok 1977
plakat na otwarcie Narodowego Muzeum Sztuki w Osace
"The form"

rok 1984
plakat na wielki targ w Kioto dla domu towarowego Seibu
"The face"

rok 1984
plakat dla firmy Muji
"The form"

rok 1986
"Hiroshima Appeals"
"The face"

rok 1987
plakat na Wystawę Expo '89 w Nagoi
"The form"

rok 1990
plakat na brytyjski targ wiosenny dla domu towarowego Seibu
"The face"

rok 1991
Gitanes
"The face"

rok 2009
oryginalny projekt plakatu dla domu towarowego Keihan

W roku 1984 Hayakawa zaprezentował cudowną serię plakatów zaliczanej do "The face":

rok 1984
"To Know Who You Are"

"Jest wielu ludzi, którzy zapominają o szukaniu innych siebie. Jeśli patrzysz przez dwoje oczu, jeśli słuchasz obojgiem uszu, twoja perspektywa będzie szersza. Aż pewnego dnia otworzysz swoje serce na nowe przyjaźnie. Żyjemy dla jutra".

rok 1984
"To Know What Love Is"

rok 1984
"To Know What Sentiment Is"

rok 1984
"To Know What Culture Is"

Więcej plakatów, choć nie wszystkie, na stronie: http://search.artmuseums.go.jp/search_e/sakuhin_list.php?sakka=2365
Plakaty te są tak charakterystyczne, że kiedy się je raz obejrzy, nie ma się wątpliwości do kogo one należą. Na żywo i z bliska robią o wiele lepsze wrażenie, rzecz jasna.

Pomarańczowa Japoneczka - origami

2011-07-05T17:33:00.000+02:00

Kolejne origami: Pomarańczowa Japoneczka z wachlarzem. Co prawda ten papier jest tak sztywny, że musiałam wachlarz przykleić taśmą dwustronną, ponieważ odstawał za bardzo.

To złożenie wymagało interwencji Japończyka. Ja nie wiem jak on to robi, ale on w przeciwieństwie do mnie rozumie wszystkie diagramy - nawet polskie.

Japonia w fotografii

2011-07-01T23:37:00.001+02:00

Rejon Kan'onji na Shikoku,

czas sadzenia i wzrostu ryżu.

Japonia w fotografii

2011-06-29T17:08:00.003+02:00

Ikuchijima, rejon miasteczka Setoda

Pentax MZ-7

"Poznaj Świat" nr 7/2011 - Z klęską w tle.

2011-06-28T11:08:00.003+02:00

W najnowszym numerze lipcowym "Poznaj Świat" ukazał się artykuł Pawła Chudzickiego na temat wyprawy do Japonii, podczas której wydarzyła się katastrofa w Fukushimie. Można przeczytać całość za darmo w internecie na stronie czasopisma - http://www.poznaj-swiat.pl/artykul,,152.

"Odkąd na świat przyszła nasza córeczka Matylda, w planach wyjazdowych bierzemy pod uwagę tylko te miejsca, po których można bezpiecznie podróżować z małym dzieckiem. Dlatego na liście krajów, które chcielibyśmy zobaczyć, pojawiła się Japonia. W lutym dowiedzieliśmy się o promocji Aerofłotu na lot z Warszawy przez Moskwę do Tokio. Niewiele się zastanawiając kupiliśmy bilety – wylot na początku marca i powrót na początku kwietnia. Dopiero, gdy zaczęliśmy bardziej szczegółowo planować wyjazd, zaczęły się wątpliwości, czy stać nas na miesięczny pobyt w Japonii. Okazało się, że ceny, zwłaszcza za noclegi, są dużo wyższe niż przypuszczaliśmy. Ponieważ mieliśmy dobre doświadczenia z CouchSurfingu z Rosji i Izraela, postanowiliśmy i tym razem skorzystać z tej metody taniego podróżowania".

Źródło: http://www.poznaj-swiat.pl/aktualny_numer.html

Pozostawiam do kontemplacji własnej. Dla bezpieczeństwa nie powiem, co o tym artykule myślę.

Żółty kot - origami

2011-06-26T00:32:00.000+02:00

Żółty kot, koteczek z plastikowymi oczkami, które sieją zgorszenie i profanację wśród miłośników origami. A mnie to zupełnie nie obchodzi. Chciałam mu domalować wąsy, ale bałam się, że będzie "po kotku".

Wzór z internetu, a właściwie z bloga:
http://relaxvideo.blog24.fc2.com/blog-entry-100.html

Na szczęście ostatnio nie mam czasu nic składać, więc origami mi nie przybywa.

Żuraw i feniks - origami

2011-06-25T12:41:00.000+02:00

Zrobiliśmy origami z wzorów z książki

Zülal Aytüre-Scheele, Czarodziejski świat origami. Papierowe zwierzęta, wydaną przez Deltę. Ubawiło mnie ostrzeżenie na końcu książki:

"Rady zawarte w tej książce zostały starannie sprawdzone, jednak ani Autorka, ani wydawnictwo nie biorą odpowiedzialności za efekty prób podejmowanych przez Czytelników. Jakiekolwiek roszczenia z tytuły szkód i strat są wykluczone". Także nie wolno złożyć pozwu jak nie uda nam się złożyć bociana czy lwa morskiego. Grunt to dobrze się zabezpieczyć.

Japonia w fotografii

2011-06-24T09:11:00.002+02:00

Itsukushima Jinja

Pentax MZ-7

Krabik i płaszczka - origami

2011-06-23T13:57:00.000+02:00

A oto i stworzenia wodne: krabik i płaszczka. Co prawda płaszczka jest trochę krzywa.
Wzory:
Krabik
Płaszczka

Na polskim rynku - obok bardzo drogich japońskich papierów - istnieje też niemiecki papier do origami firmy Heyda, łatwo dostępny i stosunkowo tani.
20x20 cm - 9,49 zł
15x15 cm - 7,49 zł
10x10 cm - 4,99 zł
Każda paczka zawiera 100 kolorowych kartek. Podstawowe wady tego papieru to: po pierwsze, zbyt wysoka gramatura, papier jest po prostu za gruby, po drugie, kartki są jednokolorowe, dlatego bardzo często mylą się strony - wewnętrzna/zewnętrzna, dodatkowo widać dokładnie wszystkie zagięcia - tak jak na mojej płaszczce.

Koperta "Piesek" - origami

2011-06-22T20:06:00.002+02:00

W związku z chwilowym zainteresowaniem origami udało mi się kupić w Empiku przyklejane oczka dla moich papierowych zwierzątek. Japończyk stwierdził, że w ramach relaksu skompletujemy całe zoo. Teraz działamy wedle programu: "Uwsteczniajmy się razem!"
Poszukując kolejnych pomysłów, zrobiłam kopertę-pieska (do wyboru też różne inne). Będzie służyć jako tak zwana "koperta" dla mojej kuzynki na urodziny. Mam nadzieję, że się jej spodoba.
Wzór: http://www.origami-club.com/use/dogletter/dogletter/index.html

Karpie koi - origami

2011-06-21T19:34:00.000+02:00

Wczorajszej nocy stwierdziłam, że nie pójdę spać dopóki nie uda mi się opanować chociaż jednego złożenia, zanim zrobi to Japończyk. Siedziałam do drugiej w nocy marnując kolejne arkusze papieru do origami. Po dłuższym czasie doznałam olśnienia i nauczyłam się! Oto moje pudełeczka na cukierki w kształcie karpi japońskich karpi koi:

Duże karpie z cukierkami w środku złożyłam z papieru o rozmiarze 20 x20 cm; mniejsze 15x15 cm.
W te większe można zapakować np. ołówki, flamastry itp.

Moja kuzynka ma urodziny niedługo i zamierzam jej w takim pudełeczku dać cukierki jako dodatek do prezentu.

Wzór ze strony:
http://www.origami-club.com/use/koicase/koikase/index.html

"Didaskalia" nr 103/104 czerwiec-sierpień 2011

2011-06-21T17:22:00.007+02:00

W najnowszym numerze "Didaskaliów" można przeczytać artykuł wielkiej guru w dziedzinie badań nad japońskim, i w ogóle azjatyckim teatrem, pani Estery Żeromskiej - profesorki z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu -, której książki są znane i czytane. A dla wszystkich chcący wiedzieć więcej obowiązkowe.
Artykuł nosi tytuł:
"Japońska narracja shinnai i taniec buy".
Cena czasopisma: 12 zł
Więcej informacji na temat zawartości numeru:
http://www.didaskalia.pl/

Inne publikacje książkowe godne uwagi:
1. Estera Żeromska, Teatr japoński. Powrót do przeszłości, Warszawa 1996.

2. Estera Żeromska, Maska na japońskiej scenie. Od pradziejów do powstania teatru nō, Warszawa 2003.

3. Estera Żeromska, Mishima Yukio 1925-1970. Mała antologia dramatu japońskiego, Warszawa 2008.

4. Estera Żeromska, Japoński teatr klasyczny. Korzenie i metamorfozy, t. I i II, Warszawa 2010.

Origami Club

2011-06-20T23:23:00.002+02:00

Ostatnio razem z Japończykiem braliśmy udział w warsztatach kaligrafii japońskiej i origami dla 2500 osób. W związku z tym przez cały tydzień ćwiczyliśmy origami, żeby nie dać plamy. Udało mi się opanować żurawia i kilka innych złożeń. Najgorsze jest to, że już minęło kilka dni, a my w ramach romantycznych wieczorów składamy razem żabki, kotki, pieski i inne. Nie do końca wiem jak mam to rozumieć.
Doszłam do wniosku, że skoro takie manualne zero jak ja mogło nauczyć się jak złożyć podstawowego żurawia, to każdy inny obywatel/obywatelka tego świata to potrafi. Szukałam ciekawych stron internetowych i odkryłam przemiłą witrynkę.
Ma trzy wersje językowe: japońską, angielską i - o dziwo - laotańską.
Adres: http://www.origami-club.com/
Może niektórzy już ją znają i wcale nie jestem taka odkrywcza, jednak polecam zajrzeć i obejrzeć. Większość nie należy do najtrudniejszych, za to są przyjemne i miło się je składa. Dodatkowo, jeśli ktoś nie do końca rozumie diagramy (np. ja), może włączyć animację składania.

Do wyboru mamy kilka interesujących działów, w tym mój ulubiony, czyli origami użytkowe. Oprócz tego origami walentynkowe, zwierzęta, ptaki, stworzenia morskie, świąteczne, meble, ubrania i wiele innych. Po lewej mamy Nekutai Hāto - serce z krawatem. U góry pudełeczka na ciastka w kształcie karpi koi. Na dole oczywiście zapaśnik sumo.

Wszystko pisane jest hiraganą, więc dla początkujących adeptów japońskiego będzie to z pewnością ułatwienie. A dla leniwych zawsze pozostaje wersja angielska.

A to wszystko przez przez śliczne "chińskie gwiazdeczki szczęścia" na blogu Miriel!

Kofun 古墳　- japońskie kurhany

2011-06-19T18:23:00.008+02:00

Japońska kultura dawna ciągle stanowi mało zbadany obszar. Zresztą archeologia ma to do siebie, że ciągle coś się zmienia, pod wpływem nowych odkryć. Historia Japonii fascynuje wielu, od całej rzeszy specjalistów, po zwykłych, szarych obywateli. W oparciu o literaturę źródłową, jaką posiadam, postaram się opowiedzieć trochę o dawnych, specyficznych grobowcach zwanych kofun (古墳).

Około 300 roku n.e. Japonia wkroczyła w nową erę, zwaną erą kurhanów, po japońsku 古墳時代, czyli kofun jidai. Jak w przypadku większości tego typu budowli ich dokładne pochodzenie nie jest znane. Istnieją przypuszczenia, że technika budowania takich właśnie kopców grzebalnych przyszła z Korei lub Chin. Powstawały na terenie całej Japonii, a ich wygląd, kształt i sposób wykonania jest podobny. Może to oznaczać, że Japonia - zwana państwem Yamatai - była w tym okresie krajem jednolitym, zrzeszonym pod wodzą jednego władcy. Oczywiście te wspaniałe grobowce stawiano jedynie przedstawicielom klasy najwyższej, kaście rządzącej, ponieważ wymagały ogromnego nakładu pracy.

Zdjęcie po lewej stronie przedstawia kształty w jakich formowano kurhany - od form nieregularnych po bardzo symetryczne, niemalże od linijki. Schematyczny model tego, co znajduje się w poszczególnych warstwach można zobaczyć w poście o Muzeum Archeologicznym Prefektury Hyōgō.

Większe grobowce kształtem przypominają dziurki od klucza. Jednym z najsłynniejszych kurhanów tego typu jest kurhan daisenryō kofun 大仙陵古墳, który znajduje się pod Osaką, w mieście Sakai - pierwsze zdjęcie u góry. Jego długość wynosi 486 m, 305 m szerokości, natomiast wysokość zaledwie 35 m. Grobowiec przypisywany jest legendarnemu cesarzowi Japonii – Nintoku 仁徳天皇 – 16. cesarzowi Japonii, którego pochodzenie, daty narodzin i śmierci owiane są tajemnicą.

Wśród przedmiotów znalezionych obok ludzkich szczątków w grobowcach były lustra, miecze, zbroje, ozdobne uprzęże końskie oraz osobiste ozdoby w postaci kolczyków, bransoletek, koron i butów. Zdarzały się przypadki grzebania żywcem koni razem z ciałami ich zmarłych panów. Najbardziej charakterystyczne są znaleziska archeologiczne odkryte w grobowcach to haniwa (埴輪), czyli statuetki z terakoty, ustawiane zwykle wokół powierzchni kurhanu. Wkopywano je zazwyczaj u podstawy kurhanu, rozmieszczając w różnych odległościach od siebie wokół usypiska.

Haniwa dzielą się na te przedstawiające zwierzęta i te przedstawiające ludzi. Jeśli chodzi o zwierzęta to do najczęściej spotykanych zaliczają się konie, psy, koguty, jelenie, niedźwiedzie, małpy, króliki i gołębie.

Haniwa ludzkie przedstawiają uczestników konduktu pogrzebowego - muzyków grających na koto (rodzaj cytry) czy bębnie, tancerzy, tancerki, ofiarników, szamanki, strażników, recytatorów. Wg mitologii, jeden z cesarzy był tak poruszony śmiercią służby innych osób, które grzebano żywcem razem ze zmarłym członkiem rodziny cesarskiej, że zapoczątkował zwyczaj używania glinianych figurek zamiast ludzi podczas królewskich pogrzebów. Opowieść ta, choć jest często przytaczana jako wyjaśnienie pochodzenia ceramiki haniwa, ma raczej niewielki związek z rzeczywistością. Nie ma żadnych dowodów, że Japończycy praktykowali makabryczne grzebanie ludzi żywcem, choć było to powszechne w starożytnych Chinach.
Tak naprawdę stanowi to bogatą galerię typów - przeważnie męskich. Poza kilkoma figurkami przedstawiającymi szamanki większość haniwa to wizerunki świeckich, a to znaczy, że nie mają one religijnej albo magicznej aury. Twarze są bez wyrazu, oczy i usta to schematyczne otwory w bryle głowy, a proporcje i szczegóły rąk czy nóg każą w pierwszej chwili wątpić w umiejętność obserwacji natury u ich twórców. Jednakże niewiarygodnie wręcz szczegółowo przedstawiane ozdoby głowy, uszu, szyi, ubiorów, trzymanego w rękach sprzętu - zmuszają do korekty pierwszego wrażenia: postacie te, to istoty bezimienne, niezindywidualizowane, których funkcje są jedynie ważne, a te są bezbłędnie określone właśnie za pomocą owych zewnętrznych i tak precyzyjnie przedstawionych elementów.
Część japońskich uczonych uważa, że haniwa cechuje właściwość nazywana przez nich heimei - szczerość i prostota - która określała narodowego ducha Japończyków, zanim zmieniły go konfucjański racjonalizm i złożone religijne doktryny buddyzmu. Takie podejście do natury ludzkiej i estetyki w ogóle będzie miało wpływ na sztukę kolejnych okresów Japonii, dlatego nie należy lekceważyć znaczenia sztuki starożytnej.

Niestety nie odwiedziłam największego grobowca w Sakai, chociaż miałam okazję, ponieważ nie jest to tak daleko od miejsca naszego zamieszkania. Może uda mi się to nadrobić w przyszłym roku. W ramach rekompensaty pojechaliśmy zobaczyć mniejszy kurhan　－goshikizuka kofun 五色塚古墳, o którym istnieje wzmianka w pismach Nihon Shoki. Długość 194 m, wysokość 18 m, średnica części głównej 125 m. Oryginalnie wybudowany na przełomie IV/V w n.e, obecnie jest to rekonstrukcja z 1965 roku - zachowane jest oryginalne miejsce i część kamieni.
Strona internetowa: http://www.hi-net.zaq.ne.jp/bucdm105/

Tutaj muszę powiedzieć, że pod moim wpływem mój Japończyk chyba po raz pierwszy w swoim kraju złamał prawo. Wejście do kurhanu jest płatne, a my spóźniliśmy się, więc brama była zamknięta. Mój umysł Polaka-krętacza od razu włączył specjalny tryb działania. Stwierdziłam, że przejdziemy przez płot i pozwiedzamy go szybko, zrobię kilka zdjęć, dotknę kamieni i szybko odjedziemy stamtąd tak, żeby śladu nie zostawić. Niestety nie było to takie proste, ponieważ wokół pobudowane były domy mieszkalne z oknami na kurhan. Ktoś mógłby się zdenerwować i zadzwonić po policję - wtedy tłumaczenie na nic by się nie zdało. Doszliśmy jednak do wniosku, że skoro przeleciałam taki szmat drogi, to mnie to nie interesuje i muszę tam wejść. W związku z tym obydwoje szybko przeskoczyliśmy płot i wbiegliśmy na górę.
A oto i zdjęcia z klasycznego japońskiego kofun z okolic Akashi:

Piękne kamienie zdobiące zbocza grobowca i wyrastające spomiędzy nich fioletowe kwiatki.

Droga do góry.

Gliniane wazy otaczające szczyt.

Widok na miasto i na most Akashi Kaikyō.

Japońskie kurhany w kształcie dziurki od klucza stanowią czysto japoński wynalazek, te o nieregularnym kształcie, w pewnym stopniu przypominają kurhany europejskie. Zachęcam do obejrzenia tych zdjęć w celu porównania:
1. Kopiec Krakusa, Polska
2. Kopiec Wandy, Polska
3. Góra Nemrut, Turcja
4. Kurhany, Irlandia

Źródła:
1. Historia kultury japońskiej w zarysie, Tokio 1986.
2. Wiesław Kotański, Sztuka Japonii, Warszawa 1974.
3. Paul Varley, Kultura Japonii, Kraków 2006.
Lektura do rozszerzenia:
1. Natalie Jofan, Dawna kultura Japonii, Warszawa 1977.
2. Wiesław Kotański, W kręgu shintoizmu, t. I, Warszawa 1995.
3, Jolanta Tubielewicz, Wielkie odkrycia i zagadki japońskiej archeologii, Warszawa 1996.

Lipiec 2011 pod znakiem Japonii

2011-06-17T11:31:00.001+02:00

Oprócz wspomnianych w poprzednim poście filmów japońskich na festiwalu Era Nowe Horyzonty 2011. W lipcu przewidzianych jest również kilka innych atrakcji związanych z Japonią we Wrocławiu.

1. Muzeum Narodowe we Wrocławiu
   A. Wystawa pt. Japońskie metale, o których pisałam - do 28 sierpnia 2011

         B. Kamień i metal - o zmaganiach rzeźbiarskich - 15 lipca 2011 warsztaty pt. "Wyprawa do Japonii"

   C. "Japonia kraj złota" od 22 lipca - 21 listopada 2011
                           "Planowany pokaz ukazywać będzie różne aspekty wykorzystania złota: w rzeźbie, malarstwie, rzemiośle artystycznym dawnym i współczesnym. Zostaną zaprezentowane również narzędzia służące do dekoracji tym metalem oraz film o kolejnych etapach powstawania płatka złota o grubości 1/ 10. 000 mm. Ekspozycja składać się będzie ze zbiorów własnych muzeum i kilku eksponatów wypożyczonych z innych muzeów".

2. Centrum Kultury Agora
      Brave Festival "Maski" od 1 lipca do 10 lipca 2011
Przygotowywana obecnie, siódma edycja festiwalu, odbędzie się w dniach od 1 do 8 lipca 2011 roku pod hasłem „Maski”. Poświęcona będzie znaczeniu maski w rytuałach oraz w sztuce poszczególnych kultur, a artyści, których planujemy zaprosić w tym roku pochodzić będą m.in. z Indonezji, Indii, Japonii, Malawi, Tanzanii, oraz Nigerii.
Źródło: Centrum Kultury Agora

3. Centrum Sztuki Impart
       Ichigo-Ichie: Spotkanie z kulturą Japonii 10 lipca 2011 - wstęp bezpłatny!

Program:
15.00 Otwarcie (Sala Kameralna)
15.15-16.15 Wykład ambasadora Kusumoto na temat „Japończycy i przyroda” (Sala Kameralna)
16.30-19.00 Wykład i pokaz ceremonii parzenia herbaty w wykonaniu Stowarzyszenia Drogi Herbaty Urasenke Sunshinkai (Sala Kameralna)
15.00-21.00 Wystawa „Historia stosunków japońsko-polskich” (Foyer)
19.00-21.00 Koncert fortepianowy Tempeia Nakamura (Sala Koncertowa).
Źródło: Centrum Sztuki Impart

4. Scena Era Music Garden w Arsenale
Zespół Boris - 24 lipca 2011

"Boris to japoński zespół znany z tego, że na każdym albumie zmienia gatunek muzyczny. Dotychczas zespół grał stoner metal, psychodeliczny rock, trance, j-pop, drone doom, sludge metal, noise, ambient oraz tradycyjny rock.
Nazwa zespołu wzięła się od utworu „Boris” grupy The Melvins (z albumu Bullhead).
Na swoich wczesnych albumach zespół grał głównie drone doom oraz stoner metal. Późniejsze albumy, takie jak Akuma No Uta lub Pink opierają się bardziej na tradycyjnym rocku o mainstreamowym brzmieniu, z kolei najnowszy album, ニュー・アルバム, jest wypadkową eksperymentów ze psychodelicznym rockiem i elektroniką".
Źródło: http://www.lastfm.pl/music/Boris

Japońskie kino erotyczne - Era Nowe Horyzonty 2011

2011-06-14T13:44:00.002+02:00

Zdjęcie z filmu: Nawa to chibusa (縄と乳房) z 1983 roku.

Wszyscy ci, którzy zainteresowani są japońskim kinem powinni zarezerwować sobie czas w lipcu (21-07-11 do 31-07-11) na coroczny wrocławski festiwal: Era Nowe Horyzonty. W tym roku - o ile wszystko odbędzie się zgodnie z planem - zaprezentowany zostanie cykl "Za różową kurtyną", czyli cykl japońskich filmów erotycznych zwanych pinku eiga ( ピンク映画), czyli "różowe filmy". Jest to gatunek filmów przeznaczony do dystrybucji w kinach. Istnieją znawcy, którzy twierdzą, iż japońskie kino erotyczne musi dokonać czegoś więcej, niż pokazać tylko seks, ponieważ nie wszystko wolno pokazywać. Pewne rzeczy trzeba wyrażać przy pomocy innych środków. I właśnie cenzura to jeden z czynników, który nadał japońskim filmom erotycznym specyficzny charakter i styl, a mianowicie nie chodzi o akcentowanie narządów płciowych, lecz o złożone przedstawienie psychologiczne postaci.

Według tego, co piszą organizatorzy, cykl ten będzie formą przeglądu popularnego nurtu w japońskiej kinematografii lat 60. ubiegłego stulecia. Między innymi pojawi się film słynnego reżysera tworzącego między innymi w tym nurcie Masaru Konuma [zdj. powyżej]. Jest zdobywcą wielu prestiżowych nagród, w tym na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie za film Nagisa (なぎさ) z 2000 roku.
Twórca urodził się w 1937 roku na Hokkaido. Po wojnie został zmuszony do wyjazdu do Tokio. Tam wstąpił na Uniwersyt Nihon Daigaku i tak rozpoczęła się jego przygoda z kinem na początku lat 60. Choć jego właściwa twórczość przypada na lata 70.

Miałam okazję obejrzeć fragmenty japońskiego klasyka z gatunku pinku eiga pt. Hana to Hebi (花と蛇) z roku 1974 w reżyserii wspomnianego Masaru Konumy. Trudno mi się na jego temat wypowiedzieć, mimo to wszystkim zainteresowanym polecam.

do poczytania:

1. http://festiwale.gdzieco.pl/Wroclaw/2011/11-Miedzynarodowy-Festiwal-Filmowy-Era-Nowe-Horyzonty-2011-Za-rozowa-kurtyna

2. http://www.nowehoryzonty.pl/index.do

Japonia w fotografii

2011-06-08T21:00:00.001+02:00

Uliczki Kioto

Pentax MZ-7

Historia literatury japońskiej

2011-06-06T23:50:00.001+02:00

Niestety nie mam obecnie czasu zbyt dużo pisać na blogu, ale to się zmieni już niebawem. W związku z tym, że staram się być na bieżąco z nowościami, chciałabym zaprezentować nową książkę wydaną nakładem PWN.

Mikołaj Melanowicz, Historia literatury japońskiej, Warszawa: PWN 2011.

Stron: 502

Cena: 55 zł

Co pisze PWN:

"Unikatowa w skali świata literatura japońska słynie głównie z poezji (starożytne epoki Nara oraz Heian), jak również z tekstów powieściowych, zaliczających się do najstarszych na świecie (jak tysiącletnia opowieść dworska Genji monogatari). Japońskie średniowiecze obfituje z kolei w historie wojenne i wysmakowane szkice (epoka Kamakura). W okresie Muromachi na scenę wchodzą słynne po dziś dzień gatunki teatralne - nō, kabuki oraz japoński teatr lalkowy. Okres Edo to burzliwy rozwój literatury popularnej, barwnie opisującej życie ówczesnych mieszczan, gejsz i samurajów. Wtedy również wędrowali po Archipelagu Japońskim tacy słynni autorzy poezji haiku, jak Matsuo Bashō. Czasy współczesne to powieść, opowiadanie i dramat m.in. tak popularni autorzy, jak Mishima Yukio, nobliści Kawabata Yasunari i Ōe Kenzaburō czy popularny w Polsce Murakami Haruki.

Książkę wzbogacają ponadto:

liczne ramki w tekście z informacjami o historii, ludziach, kulturze, a także cytaty fragmentów japońskich tekstów literackich w tłumaczeniu na język polski;
tablice chronologiczne, przedstawiające główne fakty z dziejów literatury japońskiej na tle społeczno-polityczno-kulturalnym zarówno Japonii, jak i Polski oraz całego świata.

Książka przeznaczona jest dla wszystkich zainteresowanych fenomenem Japonii oraz poznających kulturę i język tego kraju. Szczególnie przydatna dla studentów kierunków kulturoznawczych i filologicznych, zwłaszcza orientalistycznych".

Link do strony: http://ksiegarnia.pwn.pl/produkt/80674/historia-literatury-japonskiej.html

Powiem szczerze, że nie mogłam się doczekać takiej pozycji!

I wreszcie mój ulubiony pan profesor Melanowicz, do którego mam ochotę napisać list z podziękowaniami za najwspanialsze tłumaczenia japońskiej literatury, wydał kolejną biblię japonistyczną zaraz po Literaturze japońskiej w trzech tomach. W związku z zaistniałą sytuacją, w środę biegnę do PWN-u. Obowiązkowa pozycja dla każdej osoby zainteresowanej literaturą japońską, czy literaturą w ogóle.

Rok w ogrodzie - TVP1

2011-05-27T10:13:00.000+02:00

W sobotę 28.05.11 o godzinie 7:30 w TVP1 będzie wyświetlany program telewizyjny na temat ogrodnictwa pt. Rok w Ogrodzie.
W tym programie pojawi się relacja z pierwszej Międzynarodowej Wystawy Bonsai EWM, która miała miejsce we Wrocławiu 20-22 maja 2011.
Dla wszystkich tych, którzy interesują się pielęgnacją roślin, dla wszystkich tych, którzy mają z owymi "roślinami" na pieńku.
Polecam!

Japonia w fotografii

2011-05-26T21:58:00.003+02:00

Itsukushima Jinja

Pentax MX-7

Międzynarodowa Wystawa Bonsai

2011-05-23T22:18:00.004+02:00

W weekend 20-22 maja odbyła się we Wrocławiu międzynarodowa wystawa drzewek bonsai pt. "East meets west. West meets east". Tak się złożyło, że miałam okazję być na tej wystawie i obserwować, co się dzieje, okiem osoby nieznającej się na rzeczy. Wiem tylko tyle, że bonsai nie jest sztuką rdzennie japońską, bowiem przybyło do Japonii z Chin bardzo dawno temu. W dzisiejszych czasach bonsai kojarzy się praktycznie tylko z Japonią, dlatego pozwalam sobie o tym napisać.

"Wyjątkowa impreza, objęta patronatem Ambasady Japonii. Po raz pierwszy we Wrocławiu spotkają się światowej sławy miłośnicy sztuki Bonsai, a wśród nich najwybitniejsi: Taiga Urushibata, Kevin Willson, Rob Kempinski, Milan Roskoš, Vaclav Novak i Jarek Lenarczyk" - jak zapewniała informacja na stronie Hali Ludowej. Jakże mnie mogło tam nie być?
Przyznam szczerze, że nie pałam miłością do bonsai, tylko i wyłącznie, dlatego że mój pierwszy i ostatni zginął śmiercią tragiczną w niecałe trzy tygodnie od kupna w ikei. Co nie oznacza, że nie sprawia mi przyjemności oglądanie ładnie oskubanych, wymuskanych i wyprofilowanych miniaturowych drzewek.

Tak naprawdę wybraliśmy się z Japończykiem, ponieważ zaproszony został pan Taiga Urushibata z Japonii, jako jeden z czołowych reprezentantów sztuki bonsai. Była to dobra okazja, żeby poznać tzw. "Japończyka z pasją", który należy do innej kategorii niż nudni salarymani.

TAIGA URUSHIBATA (大雅　漆畑）

(zdjęcie z www.bonsai.pl)
31-letni twórca bonsai i jedna z wielu sław goszczących na wystawie. Od ponad dziesięciu lat zajmuje się profesjonalnie formowaniem drzewek, nadając im wyjątkowe kształty. Opanowywał sztukę bonsai przez wiele lat pod okiem mistrza Kimura Masahiko 木村正彦, prezesa Japońskiego Związku Bonsai.
Taiga-san brał udział w pokazach na całym świecie, między innymi w Stanach Zjednoczonych, Hiszpanii, Chinach i na Tajwanie. W tym roku gościł także i w Polsce. W odpowiedzi na pytanie, czym dla niego jest bonsai, wyjaśnił, że "bonsai to odtworzenie natury, jej wierne naśladownictwo, a nie tworzenie natury od podstaw".
Wraz z ojcem Shinichi Urushibatą　信市漆畑 prowadzi sklep bonsai, który można sobie obejrzeć na tej stronie internetowej: http://taishoen.org/shokai.htm, a jego drzewka tutaj http://taishoen.org/topics.htm
Jeśli chodzi o polskie jedzenie to: pierogi mu nie smakowały, bo są dziwną odmianą gyozy, za to bardzo polubił żurek w chlebie ;-)

W trakcie imprezy miały miejsce pokazy formowania bonsai, które były realizacją motywu przewodniego wystawy, czyli Zachód spotyka Wschód i Wschód spotyka Zachód. Po jednej stronie z małym jałowcem, przywiezionym prosto z Japonii, wyluzowany Taiga-san w adidaskach, po drugiej stronie z gigantyczną sosną Anglicy: pan Kevin Willson, w zamszowych kowbojkach, i pan Richard Chamber, który był tak skupiony na swojej pracy, że sprawiał wrażenie nieobecnego. Miało to na celu zaprezentowanie różnicy, może nie tyle w formowaniu, co w podejściu do samego bonsai.

Udało mi się zanotować jedną złotą myśl:
"Japońskie pojęcie drzewa jest wyjątkowe, ponieważ można je tworzyć od podstaw".
Zgadzałoby się to z tym, co napisałam o drzewach w poście o Muzeum Archeologicznym w Hyogo.

Okazało się, że Taiga-san nie jest gotowy, żeby wyjaśniać w języku angielskim filozoficzne czy techniczne spostrzeżenia na temat bonsai, więc zwrócił się o pomoc do mojego Japończyka, żeby mógł tłumaczyć, co mówi. Także w ten sposób mój Japończyk również stał się gwiazdą wieczoru. A cała sytuacja była wyjątkowo komiczna, ponieważ wyglądała zupełnie tak jak w filmie "Lost in translations" w trakcie kręcenia reklamy. Mój Japończyk i Taiga-san omawiali bardzo szczegółowo pewne aspekty dotyczące bonsai, które były znane oczywiście tylko im, przy tym bardzo żywiołowo gestykulowali, śmiesznie modelując głos, używając setek różnych dziwacznych onomatopei. Oczywiście tłumaczenie tego, co powiedział Taiga-san stanowiło połowę jego oryginalnej wypowiedzi. Publiczność miała niezły ubaw, ale swoją drogą, fachowcy chcieli dokładnie znać treść tych długaśnych dyskusji. W zamian za pomoc, otrzymaliśmy koszulki i bombki na choinkę. Bardzo było nam miło, że przynajmniej trud mojego Japończyka został nagrodzony.
Na wystawie nie zabrakło oczywiście polskich bonsaistów i bonsaistek, których "prace" oglądałam z wielkim zainteresowaniem i zdziwieniem. Byli to między innymi: Włodzimierz Pietraszko, Radosław Sulimowicz, Rafał Kulesza, Piotr Modzelewski, Michał Malawski, Zbigniew Korcz, Tomasz Rolny, Agata Wawrzyniak, Tomasz Sobczak.

Po pokazach wymieniliśmy się wizytówkami z Taigą-san i zaprosiliśmy go na kolację. Okazało się, że to niesamowicie miły człowiek, który jest tak uderzająco bezpośredni w wypowiadaniu opinii i sądów na różne tematy, że aż nie chciało mi się wierzyć, że jest Japończykiem. Długo rozmawialiśmy na temat japońskiego "owijania tematu w bawełnę" i "roztropnego używania słów". Jednak Taiga-san stanowi kolejny przykład na to, że nie wolno generalizować i szufladkować ludzi. Mam nadzieję, że jeszcze uda nam się z nim spotkać. Na razie czekam na e-mail ze zdjęciami, które robił.

A oto i zdjęcia z wystawy:

twórca: Michał Malawski
drzewo: jałowiec pospolity
donica: M. Radziszewski

twórca: Włodzimierz Pietraszko
drzewo: Klon burgera
donica: Japonia

twórca: Roger Shepherd
drzewo: Jałowiec
donica: Gordon Duffet

twórca: Radosław Sulimowicz
drzewo: Oliwka
donica: Yixing

Również prezentowane było malarstwo kakejiku 掛軸　przygotowane przez pana Dariusza Szpakowskiego. www.darekjapan.pl
A na środku zdjęcia symbol wystawy.

Taiga-san przy pracy. Początkowa faza.

Tu początek tworzenia shari, czyli martwego drewna na żywym drewnie.

Po dwóch godzinach pracy - efekt końcowy po drutowaniu roślinki.

Niestety zdjęcia z pokazu są takie, jakie są. Panowie z aparatami wielkości skrzynek pocztowych z kilometrowymi lampami błyskowymi nie dopuszczali mnie bliżej. Chciałam pokazać również reprezentantów Zachodu, ale zdjęcia mają tak tragiczną jakość, że niewiele na nich widać.
Niestety nie potrafiłam podpisać wszystkich drzewek, ponieważ nie przy każdym była karteczka z nazwiskiem, jeśli zdarzy się, że twórca lub twórczyni zauważy swoje drzewko, bardzo proszę o uzupełnienie brakujących informacji.

Dla wszystkich chętnych, którzy chcą się dokształcić z zakresu sztuki bonsai, bądź dla tych, którzy chcą tej sztuki spróbować na własnej skórze:

1. Wrocławska Akademia Bonsai- tu możesz się nauczyć jak formować własne drzewka.
2. http://www.przyjacielebonsai.pl/
3. http://www.bonsai.org.pl/
4. http://www.studiobonsai.pl/

Japonia w fotografii

2011-05-21T10:51:00.002+02:00

Widok na Hiroshimę

Pentax MZ-7

Muzeum Archeologiczne Prefektury Hyogo

2011-05-18T22:56:00.004+02:00

W prefekturze Hyōgo 兵庫県 znajduje się interesujące Muzeum Archeologiczne Prefectury Hyogo 兵庫県立考古博物館, które zawiera ciekawe zbiory z czasów początków Japonii. Stworzone zostało przede wszystkich z myślą o dzieciach, ale na pewno każdy miłośnik archeologii, historii i ceramiki znajdzie coś dla siebie.

Muzeum to znajduje się mieście Harima 播磨町　w południowej części prefektury Hyōgo, na zachód od Akashi　明石市. Powstało w 2007 roku, chociaż wcześniej był otwarty do użytku skansen, gdzie znajdują się rekonstrukcje japońskich domów z ery Yayoi (弥生時代）　ok. 200-250 r. p.n.e. Nazywają się one dai ichi doki gun (第一土器群), a określenie to oznacza rodzaj glinianej ceramiki, która została odkryta i wykopana wraz z tymi domami.

Misją muzeum jest umożliwienie zapoznania się i bliskiego kontaktu z historią starożytnej Japonii. A dokładnie z tym, w jaki sposób, w jakich warunkach ich przodkowie żyli, w jaki sposób wyglądali, co jedli i czym się zajmowali.

Zbiory:

- gliniana ceramika
- drewniane naczynia

- narzędzia używane do pracy

- narzędzia używane w trakcie polowań

- sposób przechowywania żywności

- zbroje i miecze

- przedmioty związane z rytuałami religijnymi

- szkielety

- prezentacja sposobu prowadzenia wykopalisk

W Muzeum znajduje się też wystawa specjalna, która prezentuje kolekcję drewnianych przedmiotów codziennego użytku, które używane były od początków Japonii aż po dzisiejszy dzień w niezmienionej postaci. Niestety nie można tam fotografować, ale w sprzedaży jest album za 1000￥w formacie A4 z dużymi zdjęciami i wyczerpującymi opisami dotyczącymi historii każdego obiektu .
Wystawa ta ma na celu uświadomienie, jak ważną pozycję w życiu Japonii zajmują drzewa. Niewiele krajów na świecie traktuje drzewa/drewno z takim namaszczeniem jak Japończycy. Według Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) 68,2% powierzchni kraju zajmują gęste lasy, stąd też i drewno to łatwo dostępny surowiec naturalny.
Zrobiłam kilka zdjęć zdjęciom z książki, aby mniej więcej pokazać, o co chodzi (za jakość przepraszam):

Drewniane czarki ze wzorami w kolorze czerwonym.
era: Sengoku jidai 戦国時代 (1493-1573)
średnica: 13,6 cm
Rodzaj użytego drewna (od lewej)
1. Quercus serrata
2. kasztanowiec
3. brzostownica japońska

Wzór: żuraw i żółw. Obraz ten nazywany jest: 鶴亀　(tsurukame). Jest to symbol długowieczności i dobrego życia, również pod względem materialnym. Jeśli przekopiujecie te znaki do wyszukiwarki grafiki, wyświetlą się współcześniejsze interpretacje tego samego motywu.

Naczynia na ryż.
Średnica: 20-30 cm
Era: Nara (710-194 r.)

Drewniana misa z symetrycznym wzorem.
Wysokość: 7,8 cm
Średnica: 40 cm
Wiek: era Yayoi

Odtworzenie wzoru, który był częstym motywem wykorzystywanym w erze Yayoi. Symbol ten pojawiał się na różnych uroczystościach religijnych, matsuri.

Dzisiejsze naczynia, część również w kolorze czerwonym.

A teraz krótka lekcja historii ceramiki z okresu Yayoi za profesorem Paulem Valery'm:

"Wytwarzanie ceramiki, korzeniami sięgające epoki Yayoi, jest w Japonii niezwykle ważne z punktu widzenia historii kultury, nie tylko ze względu na swoją nieodłączną wartość artystyczną, ale także dlatego, że opiera się na najtrwalszych wartościach japońskiej tradycji estetycznej. Większość ludów, kiedy w procesie postępu technologicznego przechodzą od wytwarzania prostych, nieglazurowanych wyrobów glinianych do wytwornej porcelany, uważa swoje wcześniejsze wytwory za przeszłość. Japończycy stanowią wyjątek - zachowali przez wieki zamiłowanie do prymitywnych wyrobów garncarskich, choć czasem, przede wszystkim pod wpływem chińskim, wytwarzali ceramikę coraz bardziej finezyjną. [...] Z punktu widzenia estetyki, przywiązanie do prymitywnej ceramiki wynika z wartości, jaką jest naturalność, albo z upodobania do rzeczy w ich pierwotnym, niezmienionym kształcie. [...] Dlatego właśnie wytwórca prymitywnej ceramiki nie próbuje ukryć gliny, której używa".

P. Varley, Kultura japońska, Kraków 2006, s. 6.

A oto i muzeum:

Budynek muzeum.

Wycinek Japonii, który został wzięty pod uwagę. W większości prefektura Hyogo.

Wnętrze sali poświęconej wykopaliskom. Tutaj można dowiedzieć się, w jaki sposób archeolodzy pracują, jakich używają narzędzi itp. Muzeum też dysponuje bogato wyposażoną czytelnią i stanowiskami komputerowymi.

Narzędzia, jakimi się posługiwał pierwotny człowiek Japonii.

Ceramika użytkowa i ozdobna epoki Yayoi.

Ten schemat pokazuje, że najstarszy człowiek był wyższy od ludzi kolejnych epok, gdy nagle współczesny Japończyk wyskoczył w górę do 170 cm. Z pewnością dzięki importowi faszerowanego hormonami wzrostu mięsa ze Stanów Zjednoczonych.

A oto i sam człowiek pierwotny.

Władzę nad ludem w tamtym czasie zwykle miały kobiety.
Używały one swoich mocy i czarów do jej utrzymywania. Jeśli w dzisiejszych czasach niektórzy uznają Japonię za kraj szowinistyczny, seksistowski i tylko dla mężczyzn, to należy pamiętać, że pierwszą władczynią państwa Yamatai, czyli dzisiejszej Japonii, była kobieta imieniem Himiko. Szamanka trzyma w dłoniach dōtaku (銅鐸).

Dōtaku (銅鐸),　czyli rytualny brązowy dzwon z epoki Yayoi. Pierwotna nazwa jest nieznana. Obecna pochodzi z okresu Meiji. Niestety nie ma zgodności uczonych w kwestii pochodzenia i zastosowania dōtaku, jednakże nie ma wątpliwości, że używany był w celach religijnych.

Kofun (古墳）, czyli grobowiec, a właściwie kurhan. Plastikowy model, który pokazuje nam strukturę takiego grobowca. Ściśle związana budowla z religią shintoistyczną.
W większości kultur wzgórza miały uważane były za miejsca święte, przybliżające nas ku bogom.

A oto i wersja rozłożona. Tak zbudowane są poszczególne warstwy. Jak widać, na samym dnie leży człowiek. O kurhanach więcej w osobnym poście, ponieważ udało mi się zwiedzić jeden z nich.

Tak jak pisałam wyżej, na terenie muzeum znajduje się skansen ze zrekonstruowanymi domami mieszkalnymi z epoki Yayoi.

Tutaj mamy typowy dai ichi doki gun.

Wnętrze domu.

To jest miejsce, w którym jeden z domów mieszkalnych został odkryty i wykopany.

Sam park też warto odwiedzić, bo kwitną w nim piękne wiśnie - botanzakura 牡丹桜.

Jak tam dojechać?

Adres: 〒675-0142 兵庫県加古郡播磨町大中1-1-1
Pociągiem:
1. Do stacji JR Tsuchiyama, stamtąd 15 min spacerkiem
2. Do stacji Sanyo Rail Harima-chō, stamtąd 25 min spacerem wzdłuż rzeki Kise.

Godziny otwarcia:
od kwietnia do września od 9.30-18.00
od października do marca od 9.00-17.00
Cena biletów:
Chociaż na stronie napisane jest, że:
dorosły: 200 ￥
student: 150￥
licealista: 100￥
to my wszyscy zapłaciliśmy po 400 jenów.

Strona internetowa muzeum:
http://www.hyogo-koukohaku.jp/index.html

Kioto - Miejsca święte

2011-05-17T16:18:00.006+02:00

Biblioteka Gazety Wyborczej wypuściła nową serię wydawniczą pt. "Miejsca święte". Jedną z 21 pozycji proponowanych jest Kioto autorstwa pani Katarzyny Sonnenberg, doktorantki Uniwersytetu Jagiellońskiego wydziału japonistyki, i pana Pawła F. Nowakowskiego, historyka i teologa.

Spis treści:

Wprowadzenie:

- Miasto świątyń, tradycji i nowoczesności

Historia:

- Kalendarium

- Miasto świątyń, rezydencji i ogrodów

- Nowe narodziny miasta

- Zderzenie tradycji z nowoczesnością

- Religie w dziejach Japonii

Wademekum:
- Shintō - japońska "droga bogów"
- Japoński buddyzm - religia, filozofia, władza i sztuka
- Między Księgą Drogi i Cnoty a Ewangelią
- Świąteczne Kioto
- Tradycyjny teatr japoński
- Ze smakiem
- Ceremonia herbaty (chanoyu)
Zwiedzanie:
- Odkrywanie sakralnej strony miasta
- Urok Higashiyamy
- Kitayama. U podnoża północnych wzgórz
- W sercu dawnej stolicy
- Między Arashiyamą a Katsuragawą
- Świątynie południowego Kioto
- Okolice Kioto
Okiem znawcy:
- Architektura sintoistyczna
- Architektura buddyjska
- Wizerunki Buddy
- Aureole i atrybuty
Rady dla podróżnych

Książka ta zawiera piękne zdjęcia z różnych zakątków Kioto. Autorzy zadbali o bogate i wyczerpujące opisy miejsc, rytuałów, obrzędów, zwyczajów i kultury. Dla wszystkich tych, którzy chcieliby poszerzyć swoje informacje na temat kultury Japonii, dla tych, którzy wybierają się do Japonii, a Kioto będzie stanowić jeden z głównych celów wyprawy. Autorzy podpowiadają jak się poruszać po mieście, co powinno znaleźć się na liście priorytetów, co zjeść itp. Do przewodnika dołączone są też plany miasta.

POLECAM
CENA: 29,90 zł

Z uśmiechem przez świat JAPONIA

Japonia bez tajemnic Wrocław

Osaka - ciąg dalszy i Kitashinchi 北新地

Mistrzostwa Europy w Shogi w Krakowie 2012

Blogowe odkrycia

Głosowanie na Bloga Roku 2011

Lokalne knajpki dla lokalnych

Ceremonia ślubna

Wszystkiego dobrego w Nowym Roku ! あけましておめでとうございます！

Chram 岩本大明神 御嶽大社 w Kobe

Nowe książki

Powodzianka z Drezna

Ośmiornicowe sunomono タコの酢の物

Market rybny Uontana w Akashi

Nowe propozycje

Już niedługo JLPT 2011

Japonia w fotografii

Akashi-jō 明石城 i park prefekturalny Hyōgo - Akashi Kōen 明石公園

5. Festiwal Filmowy Pięć Smaków

Jasper Sharp "Za różową kurtyną. Historia japońskiego kina erotycznego"

Gramatyka japońska - podręcznik

Reiko Murakami 玲子村上

Świątynia Enman-ji 円満時

"Teatr" nr 6/2011

"Złota Japonia" Wrocław 2011

Era Nowe Horyzonty - filmy azjatyckie

Zmiana adresu e-mail

Yamaguchi Noriko 山口典子

Hayakawa Yoshio 早川良雄 - japońskie plakaty

Pomarańczowa Japoneczka - origami

Japonia w fotografii

Japonia w fotografii

"Poznaj Świat" nr 7/2011 - Z klęską w tle.

Żółty kot - origami

Żuraw i feniks - origami

Japonia w fotografii

Krabik i płaszczka - origami

Koperta "Piesek" - origami

Karpie koi - origami

"Didaskalia" nr 103/104 czerwiec-sierpień 2011

Origami Club

Kofun 古墳 - japońskie kurhany

Lipiec 2011 pod znakiem Japonii

Japońskie kino erotyczne - Era Nowe Horyzonty 2011

Japonia w fotografii

Historia literatury japońskiej

Rok w ogrodzie - TVP1

Japonia w fotografii

Międzynarodowa Wystawa Bonsai

Japonia w fotografii

Muzeum Archeologiczne Prefektury Hyogo

Kioto - Miejsca święte

Wszystkiego dobrego w Nowym Roku ! 　あけましておめでとうございます！

Chram 岩本大明神御嶽大社　w Kobe

Kofun 古墳　- japońskie kurhany